کتاب پاگانینی جوان 3

کتاب «پاگانینی جوان (3): دوازده فانتزی برای ویولن» اثر جورج فلیپ تلمان، از مجموعه‌ی پاگانینی جوان است که نشر نای‌ و نی با هدف ورود هنرجویان به دنیای حرفه‌ای‌تر نوازندگی فراهم کرده است. در واقع، «پاگانینی جوان» ‌مجموعه‌ای آموزشی برای هنرجویان ویولن است که با هدف انتقال تدریجی نوازنده از مرحله‌ی مقدماتی به سطح متوسط تدوین شده است و بر این اصل استوار است که هنرجو باید مهارت‌های فنی را همزمان با پرورش بیان موسیقایی و در قالب اجرای قطعات واقعی بیاموزد. نام «پاگانینی جوان» اشاره‌ای نمادین به نیکولو پاگانینی، ویولنیست و آهنگساز افسانه‌ای ایتالیایی، دارد. البته این کتاب مجموعه‌ای از آثار پاگانینی نیست، بلکه روشی آموزشی است که تلاش می‌کند هنرجویان را به تدریج به سطحی از توانایی برساند که بعدها بتوانند آثار آهنگسازانی مانند پاگانینی، زایتس، ویوالدی و دیگر بزرگان رپرتوار ویولن را اجرا کنند. جلد سوم این مجموعه دوازده فانتزی از تلمان را دربرمی‌گیرد. تلمان این مجموعه را در سال ۱۷۳۵ در هامبورگ، با هزینه‌ی خودش، منتشر کرد و آن را خطاب به «آماتورها» نوشت، یعنی همان قشر متوسط شهری که اهل موسیقی بودند، نه صرفا نوازندگان درباری یا حرفه‌ای. خودش این دوازده فانتزی را به دو گروه شش‌تایی تقسیم کرده بود: شش قطعه‌ی نخست به سبک قدیمی‌تر و فوگی و شش قطعه‌ی بعدی به سبک مزین‌تر «گالان». برخلاف فانتزی‌های فلوت تلمان که پلکانی از دو ماژور تا سل مینور پیش می‌روند این دوازده فانتزی ویولن، از لحاظ کلید، نظم واضحی ندارند؛ اما نشانه‌‌هایی هست که نشان می‌دهند تلمان همچنان آن‌ها را دو گروه شش‌تایی می‌دید. برای مثال، آغاز موومان اول فانتزی هفتم، تا حدی به آغاز فانتزی نخست ارجاع می‌دهد. همین فانتزی هفتم، از نظر طول، به‌وضوح از باقی مجموعه متمایز است و طولانی‌ترین قطعه کل مجموعه به‌شمار می‌رود. تلمان در این فانتزی‌ها هم از خط ملودیک مرکب یعنی نوشتن چند صدا در دل یک خط تک‌نوازی و هم بر نوشتار کاملا ایدیوماتیک برای خود ساز استفاده کرده است. در مجموع، آنچه این فانتزی‌ها را هنوز زنده نگه داشته است این است که این‌ها قطعاتی که نه کاملا کهنه‌اند و نه کاملا نو، و برای همین هنوز جای تازه‌ای برای کشف دارند و البته برای تمرین هنرجویان، آثار بسیار مناسب به‌شمار می‌آیند.