کتاب« راه زنان » اثر ژاکلین ال توبین و پاملا کی متز، در میان انبوه کتابهای معنوی و خودیاری دهههای پایانی قرن بیستم، مسیری دیگر پیش پای خواننده میگذارد. این کتاب نخستین تلاش جدی برای پیوند زدن حکمت تائو با تجربه زیسته زنان در تاریخ معاصر آمریکاست. محتوای کتاب بر دو ستون استوار شده است. ستون نخست، ۸۱ مراقبه کوتاه یا همان «مدیتیشن»های شاعرانهای است که هر یک روح یک اصل تائویی را در قالبی زنانه بازآفرینی میکند . این قطعات نه مقالهاند و نه شعر محض؛ چیزی شبیه زمزمههاییاند که گویی مادربزرگها نسل اندر نسل در گوش دختران نجوا کرده و حالا روی کاغذ آمدهاند. کتاب به بخشهایی با عناوینی چون «سیال»، «زایش»، «انجام کار تائو»، و «زن و مرد» تقسیم شده. در ستون دوم کتاب برای نخستین بار در آمریکا ۸۱ تصویر از خط کهن «نوشو» را همراه با ترجمهشان منتشر میکند . نوشو زبانی مخفی و اختصاصی است که زنان در منطقه هونان چین پدید آوردند؛ روزگاری که جامعه به آنان اجازه خواندن و نوشتن نمیداد. این خط منحنی و مرموز، تنها رمزگانی برای ارتباط نبود و گواهی بود بر این حقیقت که زنان هیچگاه سکوت نکردند، تنها به زبانی دیگر سخن گفتند. حضور نوشو در کنار مراقبههای تائویی، کتاب را از یک اثر فلسفی صرف به یادمانی زنانه بدل کرده است. آنچه «راه زنان» را به اثری ماندگار تبدیل کرده، شیوه برخوردش با مفهوم قدرت است. نویسندگان در تمام صفحات کتاب، پیوسته میان دو معنای قدرت در نوساناند: قدرتی که بر دیگران اعمال میشود و قدرتی که از درون میجوشد. پیام روشن آنها این است که زنان برای زیستن در تائو، نیاز به چیرگی بر دیگری ندارند؛ نیاز به «بازگشت به خویش» دارند. از این رو، کتاب در زمان انتشارش، در میان موجهای بلند فمینیسم دهه نود، صدایی متفاوت بود؛ نه در پی برابری تقلیدگونه با مردان، که در جستجوی بازتعریف خود قدرت از منظر زنانه. متز و توبین به زنان یادآوری میکنند که قدرت حقیقی در تقلید از الگوهای مردانه نیست، در کشف دوباره همان چشمهای است که روزگاری زنانه نامیده میشد و بعدها به غلط «ضعف» خوانده شد.
درباره پاملا کی متز
پاملا کی متز نویسنده کتاب هایی مانند تائو زنان است.