کتاب دوردست ها

«دوردست‌ها» ‌کتاب داستانی تصویری مناسب بچه‌های ۷ تا ۹ سال است. داستانی درباره‌ی فکر کردن و اهمیت آن. داستانی درباره‌ی تامل، درباره‌ی اینکه می‌توان گاهی از کارهای روزمره فاصله گرفت و هیچ‌کاری نکرد و اندکی به نظاره نشست و به فکر فرو رفت.
داستان «دوردست‌ها» داستان یک قورباغه است. قورباغه‌ای که یک روز صبح می‌پرد روی یک برگ نیلوفر روی برکه و می‌نشیند و به افق و دوردست‌ها نگاه می‌کند. پرنده‌ای آن حوالی مشغول چرخ زدن است و وقتی قورباغه را می‌بیند، تعجب می‌کند. چون پیش خودش فکر می‌کند، چرا قورباغه همین‌طور نشسته است؟ چرا حشره نمی‌گیرد؟ چرا شکار نمی‌کند؟ چرا چیزی نمی‌خورد؟ چرا ورجه ورجه نمی‌کند یا مشغول شنا نیست. وقتی پرنده از قورباغه می‌‌پرسد که چکار دارد می‌کند و چرا همین‌طوری یک جا نشسته است، قورباغه به او می‌گوید که به دوردست‌ها خیره شده است. پرنده بعد از حرف قورباغه، می‌پرد و یک‌جا می‌نشیند و او هم به دوردست‌های آسمان، جایی در افق نگاه می‌کند. و بعد ... اگر می‌خواهید بدانید بعد چه می‌شود، باید کتاب را تا انتها بخوانید.
کتاب داستان تصویری «دوردست‌ها» کتابی است با مفهوم عمیق اندیشیدن و تامل کردن. کتابی که با زبانی ساده و با کمک تصاویر و در قالب شخصیت‌هایی حیوانی، به بچه‌ها می‌آموزد که گاهی باید دست از کارهای روزمره بردارند و هیچ کاری نکنند و فقط فکر کنند. زندگی فقط بدو بدو کردن نیست، فقط بازی کردن و غذا خوردن و گشتن نیست. زندگی گاهی یعنی نشستن، به آینده فکر کردن؛ به افق‌ها و دور دست‌‌ها خیره شدن و تامل کردن.
یکی دیگر از نکات جالبی که در دل داستان «دوردست‌ها» نهفته است، اهمیت تاثیر‌پذیری است. کتاب با ظرافت بسیار نشان داده است که چقدر حرکات و حرف‌های ما روی دیگری تاثیر می‌گذارد و این تاثیر چقدر می‌تواند گسترش یابد و دامنه‌اش رشد کند. وقتی پرنده، تحت‌تاثیر قورباغه قرار می‌گیرد، گربه هم تحت‌تاثیر پرنده قرار می‌گیرد و بعد از آن کبوتر هم تحت‌تاثیر گربه و ... و این چرخه ادامه پیدا می‌کند. بچه‌ها با خواندن این کتاب و دیدن تصاویرش می‌فهمند که آگاهانه و ناآگاهانه گاهی تحت‌تاثیر محیط و دوستان‌شان قرار می‌گیرند.
کتاب داستان تصویری «دوردست‌ها» کتابی تامل‌برانگیز است که بچه‌ها را به فکر وامی‌دارد و به آن‌ها به شکلی ظریف و شاعرانه یاد می‌دهد که چقدر تامل کردن و اندیشیدن اهمیت دارد؛ بچه‌ها بعد از خواندن کتاب، می‌فهمند که گاهی باید کمی از زندگی هرروزه فاصله گرفت، هیچ‌کاری نکرد و فقط به دوردست ها خیره شد و فکر کرد، فکر‌هایی خوب و قشنگ درباره‌ی زندگی و آینده و آدم‌ها.