کتاب من چریک نبودم

«من چریک نبودم؛ جلد اول» نوشته‌ی بهروز گرانپایه، محقق و روزنامه‌نگار، روایت خرده‌داستان‌هایی از زندگی‌ اوست؛ خاطرات دهه‌‌ی ۴۰ و ۵۰ شمسی که از دوران کودکی با پادویی مغازه و دستفروشی شروع می‌شود و در آستانه‌ی‌ انقلاب با گرفتار شدن به دست ساواک ادامه می‌یابد.
بهروز گرانپایه متولد سال ۱۳۳۵ شیراز، کودکی را در محله بیات و دبستان دانشور گذراند و مدرک دیپلم خود را از دبیرستان شاهپور که بر اساس الگویی از مدارس آمریکایی مدیریت می‌شد، در سال ۱۳۵۳ دریافت کرد. عمده شهرت او به خاطر روزنامه‌نگاری و پژوهش‌های اجتماعی است، در ادبیات و سرودن شعر نیز فعالیت‌هایی داشته‌ است. فعالیت‌هایی که با تحصیلات دانشگاهی او نسبتی ندارد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته ماشین‌آلات کشاورزی از دانشگاه شیراز و کارشناسی ارشد خود را در رشته مدیریت سیستم‌ها و بهره‌وری از دانشگاه صنعتی امیرکبیر گرفته است.
کتاب شامل هشت فصل است. جلد اول در پایان فصل هشتم که مصادف با وقوع انقلاب است به پایان می‌رسد این کتاب جلد دومی هم دارد که به زندگی گرانپایه در بعد از انقلاب می‌پردازد. نویسنده با تکیه بر ذهن و حافظه‌ی خودش این خاطرات را نوشته است؛ با این حال از بستگان و دوستان و آشنایان نیز کمک گرفته است. نویسنده درباره‌ی علت نوشتن و چاپ این خاطرات می‌گوید که ما معمولا برای درک بهتر رخدادهای اثرگذار مثل انقلاب و جنگ و مبارزات سیاسی، خاطرات بازیگران اصلی این رویدادها را می‌خوانیم و می‌خواهیم از چشم آن‌ها این وقایع را ببینیم و تحلیل کنیم و کمتر پیش می‌آید که به سمت خاطرات افراد دیگر برویم. با این حال سنت رقیب دیگری هم شکل گرفته است و تاریخ را صرفا به نگاه و فهم بازیگران بزرگ و اصلی تقلیل نمی‌دهد. امروز توجه به زندگی روزمره و نیز تجربیات مردم عادی جایگاه مهمی در پژوهش‌های تاریخی و اجتماعی یافته است. اگر از این زاویه نگاه کنیم پرسش‌های متفاوت و مهمی پیش روی ما قرار می‌گیرد از جمله این که افراد مختلف یک وضعیت یا دوره را چگونه تجربه کرده‌اند و یا می‌کنند و این تجربه را چگونه به زبان می‌آورند.
«ورودیه»، «خانه‌ی پدری، «پدرم«، «مادرم»، «دبستان دانشور»، «دبیرستان شاهپور« «دانشگاه پهلوی»، «عادل‌آباد»، «انقلاب» و «موخره: در موقعیت بیست و دو سالگی» عناوین بخش‌های مختلف این کتاب است.
«من چریک نبودم» برای علاقمندان به تاریخ معاصر کتابی خواندنی است چرا که این کتاب فقط یک زندگی‌نامه نیست؛ نویسنده با تاکید بر جزئیات زندگی شخصی خودش روایتی به دست داده است که از خلال آن می‌توان یک دوره‌ی‌ مهم از تاریخ معاصر ایران را مرور کرد.