صلح را انسانها، جوامع و گروهها در زبان، آداب و رسوم، جشنها، دانشها، هنرها، ادبیات و دیگر صور نمادین خود زیست و تجربه میکنند. «صلح زیستهٔ ایرانی» تکاپوی جمعی از محققان ایرانی است برای یافتن تجربههای زیسته صلح در ایران در قلمروهای گوناگون و همچنین ساختن و یافتن دریچهای نو برای توسعه و ترویج صلح و گفتمان صلح در ایران امروز و ادامه کتاب «صلح ایرانی» (۱۴۰۳). در تلاشیم تا گفتمان و زبان صلح را برپایه دانش، بینش، تجربه و فرهنگ ایرانی گسترش دهیم و جامعهٔ ایرانی را نسبت به فرهنگ صلح آشنا و حساس سازیم و تجربههای صلح زیستهاش را بشناسیم و بشناسانیم.
این تلاش نه برپایه تعصبات ملیگرایانه و محلی بلکه به دلیل منطق علمی است که برای اثربخش کردن هر فعالیتی لاجرم باید آن را با ارزشها، روحیات و زبان و عواطف آن جامعه سازگار کند. ایجاد تغییر و تحول در جوامع نیازمند درونزا بودن و تکیه کردن بر منابع فرهنگی همان جامعه است. توسعه فرهنگ صلح مانند هر توسعه اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی دیگر تابع منطق درونزایی توسعه است. در این راه میتوان ایدههای خلاقانه داشت و نوآوری کرد و از تجارب جهانی نیز بهره برد، اما در چارچوب منطق فرهنگی و زمینه تاریخی و اجتماعی هر جامعهای چنین نوآوریهایی اثربخش خواهد بود.
این است که ما میکوشیم صلح زیستهٔ ایرانی را بشناسیم و برای گسترش فرهنگ صلح آنها را بشناسانیم. این هدف تحقق نمییابد مگر با اندیشهورزی در لایههای متعدد زندگی جمعی و تاریخ و فرهنگ و زندگی مردمان این سرزمین. ما کوشیدهایم تجربههای زیستهٔ ایرانی در عرصههای گوناگون آشپزی، زبان، ادبیات، معماری، سینما و فیلم، عکاسی، و روزنامهنگاری و ارتباطات و شیوهٔ زندگی و نگرشهای ایرانیان را از منظر صلح بکاویم و معنا و موقعیّت صلح زیستهٔ ایرانی را نشان دهیم.