کتاب روایت درام

اگر این تعبیر مدرن را بپذیریم که پیکرۀ شکوهمند تئاتر هر ازدست‌دادنی را تاب می‌آورد، مگر اجراگر و تماشاگر، ذاتی بودن درام را در وجود انسان درک خواهیم کرد و از این مبدا به نقطه‌ای خواهیم رسید که ما را با طبیعت روایت‌ساز بشر آشنا می‌کند؛ جایی که تنها کنار آتش به تماشای نخستین غارنشینی نشسته‌ایم که در بازگشت از شکار، داستان روز خود را روایت می‌کند. از این منظر تصور جغرافیا، تاریخ یا مردمی بدون نمایش اساسا ممکن نیست…

در ایران و ترکیه نیز هنرهای نمایشی سابقه‌ای کهن و مسیری پرافت‌وخیز دارند و کتابی که در دست دارید با تمرکز بر برشی از همین مسیر، همگام با آغاز و گذار و تثبیت تئاتر، افول عصر طلایی نمایش را مطالعه می‌کند. در این کتاب به‌صورت تطبیقی به مرور روایت‌شناختی بیست‌وچهار نمایشنامه از ایران و ترکیه در بازه‌ای حدودا صدساله از نیمه‌های قرن نوزدهم تا نیمه‌های قرن بیستم می‌پردازیم و گذر درام این دو کشور را از نمایش به تئاتر یا -در اصطلاحی روایت‌شناختی- عزیمت روایت دراماتیک را از قلمروی قراردادهای دایجتیک به قلمروی قواعد میمتیک ردیابی می‌کنیم.