کتاب صبور مثل بذر زمستان

سلام کلمات و واژه‌های عربی بیگانه و نامأنوس نیستند. چرا باید از فارسی بیرونشان کنیم؟! حذف کلمات عربی پیوند ما و نسل جوان ما را با ادبیات فارسی ما که سرشار از حکمت‌های قرآنی و مبتنی بر معارف اهل‌بیت علیهم‌السلام است، می‌بُرد و قطع می‌کند!

خانم ابراهیمی ، ادبیات ایران چه ربطی به قرآن و عربی داشت و اینکه نسل جوان و هرکس که میخواهد ادبیات و بخصوص ادبیات پارسی را بخواند چرا باید عربی یاد بگیرد ؟ چطور انگلیسی زبان بیگانه است اما زبان عربی نه؟ با به کار بردن کلمه فارسی به جای پارسی سطح ادبیات خود را نشان دادید. لطفاً دیگر نظرات خود را برای تمام نسل جوان ایرانی هم تحمیل نکنید.

مقدمه‌ی مکتوب در کتاب را چگونه میخواهید با «پیشگفتار» معادل سازی کنید؟ مگر کتاب صوتی و گویا است که از پسوند «گفتار» استفاده می‌کنید؟

پاسخ من برای خانم ابراهیمیه. این‌که الزامی در بیرون کردن واژگان عربی از زبان فارسی هست رو من هم نمی‌پذیرم، اما هنگامی که واژه‌هایی فارسی وجود داره و ما نیازی به جایگزینی اون‌ها با چیزهای عربی نداریم، خب چرا باید نگه داشته شن؟ وقتی که گزینش و پیش‌گفتار که به این زیبایی و خوش‌آوایی رو ما در زبان خودمون داریم، چرا باید از انتخاب و مقدمه استفاده کنیم؟ و این هم به هیچ وجه باعث لطمه به آموزه‌های قرآنی و دینی نمی‌زنه. آیا واقعاً ما باید از اون واژه‌هایی که در آموزه‌های دینی اومده استفاده کنیم وقتی که خودمون در زبان مادریمون داریم؟ خیر. این بازگردانیه. باید بازگردونده شه، چون زبان ما چیز دیگه‌ای. حالا بجز بخش‌هایی که هیچ واژه‌ای از زبان ما نمی‌تونه معنای کامل اون واژه‌ی بیگانه رو پوشش بده. مشکل اینجاست که ما با به کار بردن واژه‌هایی که در زبان خودمون زیباتر و خوش‌آواتر هست، چون‌که از دل خود ما بیرون اومده، پرهیز می‌کنیم و به کار بردن یک‌سری واژه‌هایی که بیگانه‌ان و در زبان عامیانه بیشتر استفاده می‌شن، نه در ادبیات، برتر می‌دونیم.