عرفان، در بنیادیترین تعریف خود، علم شناخت حقیقت است. و عارفان میدانستند که حقیقت را نمیتوان با زبان معمولی بیان کرد. پس به زبان نماد و تمثیل روی آوردند. در این زبان، زن نه یک موجود صرفا مادی، بلکه پلی بود میان زمین و آسمان، میان ظاهر و باطن، میان خلق و خالق