محمود درویش (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۹۴۱ – ۹ اوت ۲۰۰۸) شاعر و نویسنده فلسطینی بود. او بیش از سی دفتر شعر منتشر کرد و شعرهای او که بیشتر به مسئله فلسطین مربوط میشد در بین خوانندگان عرب و غیر عرب شهرت و محبوبیت داشت. برخی از شعرهای او به فارسی ترجمه و منتشر شدهاست. وی مدتی عضو سازمان آزادیبخش فلسطین بود و در ۱۹۹۳ در اعتراض به پذیرش پیمان اسلو از این سازمان استعفا داد. درویش از تشکیل دولتی مستقل در کنار کشور اسرائیل دفاع میکرد. او میهنپرستی بود که با گرایشهای یهودیستیزی، مخالف بود اما صهیونیسم را دشمن بشریت میدانست و هرگز در مقابل تجاوزگریهای رژیم صهیونیستی سکوت نکرد. خود او به خوبی به زبان عبری حرف میزد و با فرهنگ یهودیان آشنایی داشت و دوستان یهودی ضد رژیم صهیونیستی زیادی داشت.
✅ شاعری بی نظیر و ترجمهای خوب و تأثیرگذار. این شعر را از جمله پسندیدم: دوستت دارم، ای لعنتِ اشتیاق / من از تو بر قلبم میهراسم،/ میترسم از اشتیاقی که برسد. / دوستت دارم وقتی تشنهات هستم! / دوستت دارم،/ ای تنی که خاطرات را میآفریند و آنها را میکُشد،/ پیش از آنکه کامل شوند! / دوستت دارم وقتی تشنهات هستم! ... / زخمهایم را با لبههای سکوت تو/ و طوفان میخراشم / میمیرم تا واژهها بر دستانت بنشینند.
از نشرگویا چنین کار ضعیفی بعیده. متاسفانه هیچ مضمونی به درستی ترجمه نشده. کار بسیار دم دستی و پراز غلطهای فراوان است. نمونه:«بوی شیرِ پنهان را میگیرم»! این جمله یعنی چی
کتاب را خریدم و خواندم. یکی از بهترین ترجمههای کارهای محمود درویش است.