کتاب پیامدهای بعد از همه گیری کرونا

در سال ۲۰۲۰، جهان به‌طور ناگهانی و ظاهرا غیرقابل‌ بازگشت تغییر کرد. ویروس کووید-۱۹ که قبلا ناشناخته، اغلب کشنده و بدون درمان بود، شروع به نابودکردن انسان‌ها در سراسر جهان کرد. در غیاب واکسن، جوامع به الگوهای باستانی کنترل طاعون، یعنی فاصله‌گذاری اجتماعی، برگشتند. این انزوای فیزیکی از افراد محافظت کرد، از پر شدن بخش‌های مراقبت‌های ویژه (ICU) جلوگیری کرد و سرعت سرایت را محدود کرد، اما با هزینه‌ای سنگین.

قرنطینه ضد کووید در ایالات متحده جان‌ افراد زیادی را نجات داد، حداقل در مناطقی از کشور که از آن پیروی کردند. با این‌حال، مجموعه‌ای از مشکلات را به‌همراه داشت: از بین رفتن حس امنیت سلامتی و گاهی از دست‌دادن سلامتی؛ از دست‌دادن روال روزمره، از دست‌دادن حمایت اجتماعی، از دست‌دادن درآمد، اغلب از دست‌دادن شغل و گاهی از دست‌دادن عزیزان.

این ضررها، به‌تنهایی و در کنار هم به موج بعدی و نگرانی ماندگار آسیب در طول شیوع و پس از ویروس کووید-۱۹ کمک کردند. ما انتظار داریم که آسیب‌شناسی روانی در مقیاس وسیعی از قبیل اضطراب، افسردگی، استرس آسیب‌زا و سوءمصرف مواد در کسانی که نمرده‌اند یا دچار بیمار جسمی نشده‌اند، همچنان رنج‌آور باشد.

در میانه این همه‌گیری، تیم پژوهشگران روان‌پزشکی ما در دانشگاه کلمبیا و موسسه روان‌پزشکی ایالت نیویورک (NYSPI) به‌دنبال ارائه درمان از راه دور (مجازی، از طریق تلفن و ویدئوی اینترنتی) به بیماران نیازمند بودند. درمان از راه دور به‌خودی‌خود یک سازگاری عمده برای درمانگرانی بود که عادت داشتند بیماران را حضوری ببینند و برای بیماران نیز همین‌طور بود. علاوه بر این، مشخص نبود که آیا درس‌های درمانی که ما از رویدادهای آسیب‌زای دیگر مانند تجاوز، جنگ، حملات ۱۱ سپتامبر و بلایای طبیعی همچون طوفان‌ها و زلزله‌ها آموخته‌بودیم، در مورد این فاجعه نیز صدق می‌کند یا خیر. بیشتر رویدادهای آسیب‌زا، خوشبختانه، کوتاه هستند، درحالی‌که این همه‌گیری همچنان یک محاصره است که احتمالا ادامه دارد. استرس طولانی‌مدت بیشتر از استرس حاد پریشان‌کننده است و بیشتر ریشه‌دار می‌شود. هر چه بیشتر ادامه یابد، اثرات آن بدتر است و درحالی‌که «ویروس» کووید-۱۹ یک آسیب غیرشخصی است که در مقایسه با آسیب بین‌فردی کمتر پریشان‌کننده است، پیامدهای شدید بین‌فردی آن آسیبش را تشدید می‌کند.