پدر و مادر ۲ وجود دارند؛ یکی برای خودشان و دیگری فرزندشان که گویی قطعهای از وجودشان جدا شده است و تجلی و تبلوری مجزا پیدا کرده است که به آن جگرگوشه میگویند. به همین دلیل است که پدر و مادر کودک را امتداد خویش میدانند و هرکدام بهشکلی شمایل ظاهری و باطنی کودک خود را میآرایند و غمی جز غمزدایی از فرزند را در سر نمیپرورانند. اگرچه والدین برای تمام ابعاد زندگی شخصیشان هزینه میکنند؛ ولی همیشه سعی میکنند که فرزند را در خط مقدم همت و ارادهٔ خویش قرار دهند. اگرچه دغدغهٔ این دو باغبان بهثمررساندن ثمرهٔ وجودیشان است؛ ولی در روش و منش تربیت و آداب آموزی همچنین در اولویتهای مسیر، پرورش سرگردان و متحیر هستند.