برای کسانی که فیلمی از رنه کلر ندیدهاند، شاید تجسم فضای فیلمهای او کمی دشوار باشد. او کار فیلمسازی را در دههی ۱۹۲۰ آغاز کرد؛ دههای که در آن سینمای صامت به اوج رسید، و سینماگران آوانگارد فرانسوی کوشیدند تجربههای مدرنیستی ادبیات و هنرهای تجسمی را در سینما تکرار کنند. کلر حتی در دوران ناطق نیز (برخلاف موج فراگیری تئاترهای فیلمشده)، بهشدت به قاعدهی تصویریبودن سینمای صامت پایبند ماند، و درعین حال در فیلمهایی چون زیر بامهای پاریس و آزادی از آن ماست برای «آواز» نقشی اساسی قائل شد.
رنه کلر (به فرانسوی: René Clair؛ ۱۱ نوامبر ۱۸۹۸ – ۱۵ مارس ۱۹۸۱) که با نام اصلی رنه-لوسین شومت (René-Lucien Chomette) زاده شده بود، فیلمساز و نویسنده فرانسوی بود. او نخستین بار در دهه ۱۹۲۰ به عنوان کارگردان فیلمهای صامت — که اغلب مضامین کمدی-فانتزی داشتند — به شهرت رسید. او سپس به ساخت برخی از نوآورانهترین فیلمهای ناطقِ اولیه در فرانسه پرداخت و پس از آن، برای بیش از یک دهه به خارج از کشور رفت تا در بریتانیا و ایالات متحده فعالیت کند. کلر پس از بازگشت به فرانسه در دوران پس از جنگ جهانی دوم، به ساخت فیلمهایی ادامه داد که مشخصه آنها ظرافت و شوخطبعی بود و اغلب تصویری نوستالژیک از زندگی فرانسوی در سالهای گذشته ارائه میدادند. او در سال ۱۹۶۰ به عضویت «فرهنگستان فرانسه» (Académie Française) درآمد. از جمله مشهورترین فیلمهای کلر میتوان به «کلاه حصیری ایتالیایی» (۱۹۲۸)، «زیر سقفهای پاریس» (۱۹۳۰)، «میلیون» (۱۹۳۱)، «آزادی از آن ماست» (۱۹۳۱)، «با یک جادوگر ازدواج کردم» (۱۹۴۲) و «و آنگاه هیچکس نماند» (۱۹۴۵) اشاره کرد.