کتاب ایل ناشناخته نوشته عبدالله شهبازی، یکی از پژوهشهای ارزشمند در حوزه مردمشناسی و مطالعه ایلات و عشایر ایران است. این کتاب به بررسی جامع و عمیقی از زندگی، فرهنگ، تاریخ و ساختار اجتماعی ایل سرخی میپردازد که یکی از ایلات کوهنشین جنوب ایران و به ویژه استان فارس است.
کتاب به ریشههای تاریخی ایل سرخی، ارتباط ان با سایر ایلات و عشایر منطقه و تحولات هویتی این ایل در طول تاریخ میپردازد و ساختار طایفهای، نقش بزرگان و ریشسفیدان، نظام قبیلهای و روابط درونگروهی و برونگروهی ایل سرخی به تفصیل مورد بررسی قرار میگیرد.
نویسنده شیوههای معیشت، دامداری، کشاورزی، صنایع دستی و اقتصاد محلی ایل سرخی و چالشهای پیش روی ان در عصر مدرن مورد تحلیل قرار داده و همچنین به باورهای مذهبی، ایینها، جشنها، عزاداریها، موسیقی، ادبیات عامیانه و لباسهای سنتی ایل سرخی می پردازد.
در این کتاب تاثیر تحولات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ایران بر زندگی ایل سرخی، از جمله اصلاحات ارضی و مهاجرت به شهرها نیز مورد بررسی قرار میگیرد.
سرخی یکی از ایلات کوه نشین جنوب ایران است. ایل سرخی مرکب از شش طایفهاست به نامهای: ناصرو، بگی، دهدار، جهین (جیحون)، شکره و جبارزار. نام این ایل در گویش محلی «سهری» است و در دهههای اخیر به «سرخی» معروف شدهاست. این ایل در منطقه کوهمره سرخی زندگی میکند. طبق برخی پژوهشها، ایل سرخی از کهنترین طوایف ایرانی است و قدمت آن به دوره ساسانی میرسد. عبدالله شهبازی، مردمشناس و پژوهشگر ایلات و عشایر ایران، در کتاب مقدمهای بر شناخت ایلات و عشایر معتقد است که ایل کنونی سرخی همان طایفه «سهرکی» است که نام آن در متون اولیه اسلامی ذکر شده و در «رم دیوان» اقامت داشتهاست. مرکز استقرار طوایف شش گانه سرخی در دوره آل بویه در قلعه سهری بود. بقایای این قلعه باستانی در نزدیکی فیروزآباد موجود است. آخرین رئیس ایل سرخی حبیب الله شهبازی (1295-1343)(از طایفه ناصرو) بود که به علت شورش علیه حکومت پهلوی در مهر 1343 تیرباران شد.