کتاب نوشتن و بازنویسی فیلمنامه

لیندا سیگر پیش از آن‌که با کتاب‌هایش شناخته شود، کارش خواندن فیلمنامه‌ی دیگران بود. او از سال ۱۹۸۱ به‌عنوان مشاور فیلمنامه فعالیت می‌کند و روش تحلیلش ریشه در پایان‌نامه‌ی دکتری‌اش با عنوان «چه چیزی یک فیلمنامه را کارا می‌کند؟» دارد. کتاب «نوشتن و بازنویسی فیلمنامه» حاصل همین سال‌های مشاوره است و انتشارات سیلمن‌جیمز ویرایش سوم و بازنگری‌شده‌ی آن را در سال ۲۰۱۰ منتشر کرده است.
نقطه‌ی شروع کتاب ساده است: فیلمنامه‌ی خوب فقط پیاده‌کردن یک ایده‌ی خوب روی کاغذ نیست و آن ایده باید دوباره و دوباره کار شود. سیگر کل مسیر از شکل‌گیری ایده‌ی اولیه تا بازنویسی نهایی را دنبال کرده و روش‌هایی مشخص پیش می‌گذارد تا فیلمنامه فشرده‌تر، محکم‌تر و قابل‌فروش‌تر شود. به همین دلیل این اثر در میان کتاب‌های آموزش فیلمنامه‌نویسی جایی دارد که بازنویسی را بخشی از خود نوشتن می‌بیند، نه کاری که بعد از تمام‌شدن نوشتن شروع شود.
فصل‌ها از گردآوری ایده شروع می‌شوند و به ساختار سه‌پرده‌ای می‌رسند؛ یعنی به این‌که چرا فیلمنامه به چنین چارچوبی نیاز دارد و نویسنده با آن چه باید بکند. بعد نوبت خرده‌پیرنگ‌هاست. به گفته‌ی سیگر خرده‌پیرنگ معمولا داستانی رابطه‌محور است، در حالی که پیرنگ اصلی بیشتر بر کنش تکیه دارد و این دو باید در هم تنیده شوند. پرده‌ی دوم هم فصلی جداگانه دارد با عنوان «پرده‌ی دوم: چگونه آن را در حرکت نگه داریم»، یعنی همان بخش میانی فیلمنامه که نویسنده‌ها معمولا در آن گیر می‌کنند.
فصل‌هایی به تعیین نقطه‌ی دید، ساختن صحنه و پدیدآوردن فیلمنامه‌ای یکپارچه اختصاص دارد و فصلی دیگر به تجاری‌کردن فیلمنامه. فصل «تعادل میان تصویر و دیالوگ» هم از همین بخش است. ویرایش سوم مطالب تازه‌ای درباره‌ی دیالوگ، تصاویر سینمایی و نقطه‌ی دید اضافه کرده است. در نقل‌قولی که ناشر از رون هاوارد، کارگردان، آورده، او از دو بخش کتاب نام می‌برد، یعنی «پرسش مرکزی» و ساختن توالی صحنه‌ها و می‌گوید این مفاهیم را از آپولو ۱۳ به بعد در همه‌ی فیلم‌هایش به کار برده است.
فصل‌های پایانی سراغ شخصیت می‌روند: از انگیزه تا هدف و یافتن «ستون فقرات» شخصیت، پیدا کردن کشمکش، ساختن شخصیت‌های چندبعدی و دگرگون‌شونده و کارکردهایی که هر شخصیت در روایت دارد. کتاب با یک مطالعه‌ی موردی تمام می‌شود که در آن پل هگیس، فیلمنامه‌نویس، درباره‌ی کارش به زبان خودش حرف می‌زند.
سه گروه معرفی مخاطب این اثرند: کسی که اولین فیلمنامه‌اش را می‌نویسد، فیلمنامه‌نویس باتجربه‌ای که می‌خواهد دانسته‌های شهودی‌اش را بیان‌پذیر کند، و نویسنده‌ای که وسط بازنویسی مانده و می‌خواهد ریشه‌ی مشکل متنش را بشناسد. ترتیب فصل‌ها هم از ایده و ساختار شروع می‌شود و با صحنه و شخصیت ادامه می‌یابد، تا خواننده بتواند فیلمنامه‌ی خودش را لایه‌به‌لایه بررسی کند.