1. خانه
  2. /
  3. کتاب مقدمه‌ کمبریج بر تئاتر‌ و ‌ادبیات ابزورد

کتاب مقدمه‌ کمبریج بر تئاتر‌ و ‌ادبیات ابزورد

3.8 از 1 رأی

کتاب مقدمه‌ کمبریج بر تئاتر‌ و ‌ادبیات ابزورد

The Cambridge Introduction to Theatre and Literature of the Absurd
٪10
700000
630000
معرفی کتاب مقدمه‌ کمبریج بر تئاتر‌ و ‌ادبیات ابزورد
آیا تئاتر ابزورد را باید بیان نومیدی انسان در جهانی بی‌معنا دانست؟ مایکل وای بنت در کتاب «مقدمهٔ کمبریج بر تئاتر و ادبیات ابزورد» این برداشت مسلط را به پرسش می‌کشد و نشان می‌دهد که آثار نویسندگانی چون ساموئل بکت، اوژن یونسکو، ژان ژنه، هارولد پینتر و ادوارد آلبی را نمی‌توان به یک جهان‌بینی فلسفی مشترک فروکاست. این کتاب که در سال ۲۰۱۵ از سوی انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد، پژوهشی مقدماتی در تاریخ و نقد ادبیات نمایشی قرن بیستم است. بنت ضمن بررسی خاستگاه‌های تاریخی و فکری ابزورد، می‌کوشد ویژگی‌های ادبی و دراماتیکی را شناسایی کند که امکان قرار گرفتن این نویسندگان در کنار یکدیگر را فراهم کرده‌اند، بی‌آنکه تفاوت‌های اساسی آثارشان نادیده گرفته شود. نقطهٔ عزیمت کتاب، بازنگری در نظریهٔ مارتین اسلین است؛ منتقدی که با انتشار «تئاتر ابزورد» در سال ۱۹۶۱، این اصطلاح را به یکی از مفاهیم شناخته‌شدهٔ نقد ادبی تبدیل کرد. اسلین آثار نمایشنامه‌نویسانی را که از منطق متعارف داستان‌پردازی و قراردادهای نمایش واقع‌گرا فاصله گرفته بودند، بازتاب اضطراب متافیزیکی انسان معاصر می‌دانست. بنت اهمیت تاریخی این صورت‌بندی را می‌پذیرد، اما معتقد است تمرکز بر بی‌معنایی و درماندگی، تفسیر این آثار را محدود می‌کند. پیشنهاد او آن است که به‌جای جست‌وجوی پیامی فلسفی و واحد، ابتدا به شیوه‌های مشترک تجربه‌گری در زبان، ساختار روایت، شخصیت‌پردازی و شکل دراماتیک توجه کنیم. این جابه‌جایی روش‌شناختی اهمیت زیادی دارد. در نمایشنامه‌های ابزورد، گفت‌وگو همیشه اطلاعات تازه‌ای منتقل نمی‌کند، کنش لزوما به نتیجه‌ای مشخص نمی‌رسد و روابط علّی ممکن است پیوسته مختل شوند. تکرار، سکوت، طنز، رفتارهای نامتعارف و فروپاشی الگوهای آشنای ارتباط، بخشی از ساختار خود اثر هستند. بنت نشان می‌دهد که این ویژگی‌ها را نباید صرفا نشانه‌هایی برای اثبات پوچی زندگی تلقی کرد. برای مثال، انتظار در «در انتظار گودو» می‌تواند پرسش‌هایی دربارهٔ زمان، وابستگی متقابل انسان‌ها و استمرار کنش ایجاد کند، بدون آنکه نمایشنامه به پاسخی فلسفی و قطعی فروکاسته شود. نویسنده برای توضیح پیدایش این شیوه‌های ادبی به سراغ پیشگامانی چون آلفرد ژاری، فرانتس کافکا، آنتونن آرتو و گروه ادبی روسی اوبریو می‌رود. او همچنین تأثیر جنبش‌های دادائیسم، سوررئالیسم و اکسپرسیونیسم را بررسی می‌کند و سپس زمینهٔ فکری و تاریخی اروپای پس از جنگ جهانی دوم را در نظر می‌گیرد. اختلاف فلسفی آلبر کامو و ژان پل سارتر نیز در این بررسی اهمیت پیدا می‌کند. بنت با بازگشت به «افسانهٔ سیزیف» یادآوری می‌کند که اندیشهٔ ابزورد در فلسفهٔ کامو ضرورتا به انفعال و نومیدی نمی‌انجامد؛ شورش در برابر وضعیت ابزورد خود می‌تواند منشأ نوعی معنا باشد. بااین‌حال، او تأکید دارد که نمی‌توان آثار همهٔ نویسندگان این جریان را صرفا با ارجاع به فلسفهٔ کامو توضیح داد. بخش مهمی از کتاب به ساموئل بکت اختصاص دارد. بنت ضمن بررسی نمایشنامه‌ها، داستان‌ها و شعرهای او، نسبت بکت با مفهوم ابزورد را پیچیده‌تر از آن می‌داند که در طبقه‌بندی‌های رایج دیده می‌شود. سپس به آثار یونسکو، ژنه، پینتر و آلبی می‌پردازد و نشان می‌دهد که هرکدام چگونه امکانات متفاوتی از زبان و ساختار نمایشی پدید آورده‌اند. در ادامه، نویسندگانی چون آرتور آداموف، فرناندو آرابال، اسلاومیر مروژک، واتسلاف هاول، سم شپارد و تام استاپارد وارد بحث می‌شوند. کتاب در بخش‌های پایانی، جایگاه نویسندگان زن، گسترش جغرافیایی ادبیات ابزورد و تأثیر این تجربه‌گری‌ها بر ادبیات و فرهنگ معاصر را نیز بررسی می‌کند. امتیاز اصلی کتاب در فاصله گرفتن از تفسیرهای کلی و یکسان‌ساز است. بنت به خواننده یادآوری می‌کند که اصطلاح «تئاتر ابزورد» نام یک جنبش منسجم با بیانیه و اصول مورد توافق اعضای آن نیست؛ عنوانی انتقادی است که بعدها برای توصیف مجموعه‌ای متنوع از آثار به کار رفت. بااین‌حال، رویکرد خود او نیز محدودیت‌هایی دارد. تمرکز بر ویژگی‌های صوری مشترک، هرچند از تحمیل یک معنای فلسفی جلوگیری می‌کند، ممکن است تفاوت‌های تاریخی و سیاسی نویسندگان را کم‌رنگ سازد. افزون بر این، گستردگی دامنهٔ پژوهش در کتابی نسبتا کوتاه سبب می‌شود برخی نمایشنامه‌نویسان و آثارشان مجال بررسی مفصل پیدا نکنند. خواننده برای تحلیل دقیق‌تر ساختار هر نمایشنامه همچنان به مطالعهٔ متن اصلی و پژوهش‌های تخصصی نیاز خواهد داشت. «مقدمهٔ کمبریج بر تئاتر و ادبیات ابزورد» برای دانشجویان ادبیات نمایشی، نمایشنامه‌نویسان و علاقه‌مندان به بکت و تئاتر قرن بیستم اثری راهگشاست، زیرا به‌جای ارائهٔ تعریفی نهایی، ابزارهایی برای خواندن دقیق‌تر آثار در اختیار می‌گذارد. اهمیت این رویکرد زمانی آشکار می‌شود که با نمایشنا
درباره مایکل وای بنت
درباره مایکل وای بنت

مایکل وای. بنت، دانشیار زبان انگلیسی و عضو وابسته گروه فلسفه در دانشگاه ویسکانسین-وایت‌واتر (آمریکا) است و در آنجا به تدریس دروسی پیرامون درام مدرن می‌پردازد. او نویسنده کتاب‌های *بازارزیابی تئاتر پوچی* (۲۰۱۱/۲۰۱۳)، *واژگان، فضا و تماشاگر* (۲۰۱۲) و *روایت گذشته از طریق تئاتر* (۲۰۱۲) است. وی همچنین ویراستار کتاب *بازآفرینی «سالومه» اثر اسکار وایلد* (۲۰۱۱) و یکی از ویراستاران کتاب *نمایشنامه‌های تک‌پرده‌ای یوجین اونیل* (۲۰۱۲) بوده و سردبیری نشریه *The Edward Albee Review* را نیز بر عهده دارد.

دسته بندی های کتاب مقدمه‌ کمبریج بر تئاتر‌ و ‌ادبیات ابزورد
اولین نفری باشید که نظر خود را درباره "کتاب مقدمه‌ کمبریج بر تئاتر‌ و ‌ادبیات ابزورد" ثبت می‌کند