کتاب گروتسک در هنر و ادبیات

پیش از انتشار این کتاب، علاقه به تصویرهای گروتسک در مطالعات هنری و ادبی رو به افزایش بود، اما به معنای دینی و جایگاه الهیاتی چنین تصویرهایی کمتر پرداخته شده بود. «گروتسک در هنر و ادبیات» مجموعه‌مقاله‌ای است که جیمز لوتر آدامز و ویلسون یتس آن را ویراسته‌اند و انتشارات ایردمنز در سال ۱۹۹۷ آن را در آمریکا منتشر کرده است. پرسش مرکزی مجموعه این است که گروتسک، یعنی همان تصویرپردازی عجیب، آشفته و ناآرام‌کننده، برای اندیشیدن به امر دینی چه امکانی فراهم می‌کند.
ویلسون یتس در مقاله‌ی نخست به آرای چهار نظریه‌پرداز معاصر می‌پردازد: ولفگانگ کایزر، میخائیل باختین، جفری گالت هارپم و اوا کوریلوک. آدامز در مقاله‌ی خود از ظهور گروتسک در بحران‌های اجتماعی و سیاسی روزگار ما گفته و پیامدهای آن را برای آینده بررسی می‌کند. راجر هیزلتون نیز نشان می‌دهد الهیات و هنر گروتسک هر دو، هر یک به شیوه‌ی خود، با راز انسان بودن در جهانی مهارنشدنی سروکار دارند. این بخش‌ها چارچوب مفهومی کتاب را می‌سازند و مقاله‌های بعدی بر پایه‌ی آن‌ها پیش می‌روند.
بخش بعدی سراغ هنرهای تجسمی رفته و مارگارت مایلز بدن زن را به‌عنوان کانون گروتسک در سده‌های میانه بررسی می‌کند و ولفگانگ استچو معنای تصویرهای گروتسک را در نقاشی‌های هیرونیموس بوش، هنرمند هلندی سده‌ی پانزدهم، می‌کاود. جان کوک به «زیبایی زشت» در هنر مسیحی می‌پردازد و یتس در مقاله‌ای دیگر، شمایل‌نگاری دینی و تصویرپردازی گروتسک را در آثار فرانسیس بیکن، نقاش سده‌ی بیستم، دنبال می‌کند.
سه فصل پایانی به ادبیات اختصاص دارد: یاسوهیرو اوگاوا گروتسک را در هملت شکسپیر بررسی می‌کند و سوزان کوری به کاربرد آن در اثر تونی موریسون می‌پردازد.
«گروتسک در هنر و ادبیات» یک مقدمه‌ی عمومی درباره‌ی گروتسک نیست و بحث آن به مسائل دینی و الهیاتی در هنر و ادبیات محدود می‌ماند. هر مقاله نمونه‌ای مشخص را پیش می‌گذارد، از جمله بوش، بیکن، هملت و ... و خواننده می‌تواند فصل‌ها را به ترتیب بخواند یا بر اساس علاقه‌ی خود سراغ مقاله‌ای خاص برود.