زکی محمد حسن نویسنده کتاب چین و هنرهای اسلامی مورخ معاصر هنرهای اسلامی است. او در حوزه تاثیر متقابل فرهنگهای اسلامی و سایر تمدنها به ویژه چین مطالعات گستردهای انجام داده است. دیدگاههای او در این زمینه همواره مورد توجه پژوهشگران و علاقهمندان به تاریخ هنر بوده است. غلامرضا تهامی نیز به عنوان مترجم این اثر نقش مهمی در معرفی این کتاب به مخاطبان فارسیزبان ایفا کرده است. تسلط او بر زبانهای انگلیسی و عربی و همچنین اشناییاش با مباحث هنری به انتقال دقیق مفاهیم کتاب از زبان اصلی به فارسی کمک شایانی کرده است. چین و هنرهای اسلامی توسط نشر موسسه تالیف ترجمه و نشر اثاری هنری متن به چاپ رسیده است.کتاب چین و هنرهای اسلامی حاصل سخنرانیهای زکی محمد حسن دربارۀ تاثیر متقابل هنرهای اسلامی و چینی است. نویسنده در این کتاب، به بررسی ریشههای تاریخی این تعاملات و همچنین تاثیر هنر اسلامی بر شیوههای هنری چین پرداخته است.از جمله نکات مهمی که در این کتاب به ان پرداخته شده است میتوان به موارد زیر اشاره کرد.ریشه های تاریخی ارتباطات فرهنگی میان چین و جهان اسلام نویسنده با تکیه بر شواهد تاریخی نشان میدهد که ارتباطات فرهنگی میان چین و جهان اسلام از قرون اولیه اسلامی اغاز شده و تا قرنها ادامه داشته است. تاثیر هنر اسلامی بر هنرهای تجسمی چین کتاب به بررسی تاثیر هنر اسلامی بر شیوههای نقاشی کاشیکاری و سایر هنرهای تجسمی چین میپردازد.وجوه مشترک میان هنرهای اسلامی و چینی نویسنده با مقایسه عناصر مختلف هنری در دو تمدن اسلامی و چینی به تشابهات و تفاوتهای موجود میان انها میپردازد.موسسه تالیف ترجمه و نشر اثار هنری متن، ناشر این کتاب معتقد است این اثر یک پژوهش دقیق و جامع در حوزه تاریخ هنر است. همچنین ناشر بر اهمیت این کتاب در شناخت بهتر ریشههای هنری تمدن اسلامی و چینی تاکید کرده و ان را به عنوان یک منبع معتبر برای پژوهشگران معرفی کرده است.
زکی محمد حسن یکی از مورخان و باستانشناسان برجسته مصری بود که در ژوئیه ۱۹۰۸ در خارطوم سودان به دنیا آمد و در مارس ۱۹۵۷ در بغداد درگذشت. او تحصیلات عالی خود را در دانشگاه قاهره آغاز کرد و سپس برای ادامه تحصیل به پاریس رفت و در سال ۱۹۳۴ از دانشگاه سوربن دکترا گرفت و همچنین دیپلم تخصصی مدرسه لوور را در زمینه آثار باستانی آسیایی و اسلامی دریافت کرد. او به زبانهای انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و فارسی تسلط داشت. پس از بازگشت به مصر، بهعنوان امین دارالآثار العربیه (موزه هنر اسلامی قاهره) منصوب شد و مدتی ریاست بخش باستانشناسی آن موزه را بر عهده داشت و در دانشگاه فؤاد اول (قاهره) به تدریس باستانشناسی اسلامی پرداخت. پس از تحولات سیاسی ۱۹۵۲ مصر، به عراق رفت و ریاست بخش باستانشناسی و تمدن دانشگاه بغداد را عهدهدار شد. از مهمترین آثار او میتوان به کنوز الفاطمیین (گنجینههای فاطمیان)، الفن الاسلامی فی مصر که حاصل رساله دکترای اوست، التصویر فی الاسلام درباره نقاشی و تصویرگری در اسلام، و الفنون الایرانیة فی العصر الاسلامی اشاره کرد که بهدلیل اهمیتش نشان معارف دولتی ایران را برای او به ارمغان آورد. آثار او که به زبان عربی نگاشته شدهاند، همچنان بهعنوان منابعی مهم برای پژوهشگران و دانشجویان تاریخ هنر اسلامی مورد استفاده قرار میگیرند.