کتاب دختری که خودش را خورد

«دختری که خودش را خورد» رمانی ایرانی از سعید محسنی است که داستانش از دل زندگی یک آدم کاملا معمولی شروع می‌شود. راوی معلم تاریخی است که در یکی از روستاهای اصفهان درس می‌دهد و هر روز با مینی‌بوس به خانه برمی‌گردد؛ خانه‌ای که همسرش طاووس، پا به ماه در آن منتظر است. دغدغه‌هایش بزرگ نیستند و همین آن‌ها را آشنا می‌کند: ترس از شماتت مدیر مدرسه به‌خاطر دیر رسیدن، جروبحث با آبدارچی سر سیگار کشیدن در مدرسه و رابطه‌ای با همسر که گرم‌وگور به نظر نمی‌رسد.
اتفاق اصلی از یک ماهیگیری تفننی بیرون می‌آید. معلم کیفی پیدا می‌کند و توی آن نامه‌هایی هست از دختری به نام غزاله، نقاشی که از لابه‌لای نامه‌هایش پیداست قصد خودکشی دارد. معلم اول نامه‌ها را با تمسخر می‌خواند، اما کم‌کم درگیرشان می‌شود و تصمیم می‌گیرد دختر را پیدا کند و اگر هنوز دیر نشده، جلوی او را بگیرد. از همین‌جا زندگی تکراری راوی با ماجرایی روبه‌رو می‌شود که تا پیش از آن در آن جایی نداشته است.
لحن کتاب خودمانی و روایتش اول‌شخص است و محسنی در این رمان زبانی طنزآلود را به کار می‌برد. گفت‌وگوها به زبان محاوره نوشته شده‌اند و بعضی‌شان به موقعیت‌های همین زندگی روزمره برمی‌گردند؛ مثل صحنه‌ای که راوی از طاووس می‌پرسد چرا این‌قدر کم با هم حرف می‌زنند.
تنهایی هم از موضوع‌های تکرارشونده‌ی داستان است. راوی در جایی می‌گوید آن شب که طاووس در خانه نبود، فهمید از تنهایی می‌ترسد.
سعید محسنی در کتاب «دختری که خودش را خورد» به‌جای ماجراهای بزرگ، سراغ آدمی رفته که ذهنش در رفت‌وآمد میان مدرسه، مینی‌بوس و خانه گرفتار است و یک بسته‌ی نامه، برای مدتی حواسش را به جای دیگری می‌برد.