رساله «روزی با جماعت صوفیان» اثری متمایز در میان نوشتههای فارسی شهابالدین یحیی سهروردی است. این اثر برخلاف بسیاری از رسالههای دیگر او که با روایتی داستانی و مملو از تمثیلهای پیچیده همراهند، ساختاری مبتنی بر گفتوگو و پرسش و پاسخ دارد. این رساله با زبانی ساده و روان نگاشته شده و از استعارههای تودرتو و بیان شاعرانه تا حد زیادی اجتناب کرده است، اما همچنان چارچوبی برای آموزش اصول سیر و سلوک عملی و درک ارتباط انسان با جهان آفرینش ارائه میدهد. داستان از خانقاهی آغاز میشود؛ فضایی که در آن هر شخص از تجربیات و تعالیم شیخ خود سخن میگوید. قهرمان روایت از زبان استاد خویش، ساختار هستی و چینش افلاک را شرح میدهد که این امر به شکلگیری پرسشهایی درباره علم نجوم میانجامد. در اینجا، شیخ با تفکیک نگرش انسانها به ستارگان، آنها را به سه دسته عوام (که تنها ظاهر را میبینند)، منجمان (که به دانش ظاهری آسمان دست مییابند) و محققان (که به رازهای نهان هستی پی میبرند) تقسیم میکند. او راه دستیابی به این اسرار را در ریاضت، خلوتگزینی و مراقبه میداند؛ مسیری که چشم دل را به روی عالم غیب میگشاید. از ویژگیهای قابلتأمل این رساله، تلفیق مفاهیم عرفانی با قواعد نجومی و هیئت بطلمیوسی است. سهروردی ستارگان دوازدهگانه ثابت را به ترنجهای زرین تشبیه کرده و درک منازل سلوک را با شناخت مدارهای آسمانی گره میزند. استفاده از اصطلاحات نجومی در این اثر، ریشه در سنت دیرینه حکما برای کتمان اسرار از نااهلان دارد؛ سنتی که مسائل را در قالب نمادها و اشارات بیان میکند. وی تلاش دارد تا توجه سالک را به آسمان، به عنوان سرچشمه حقایق، معطوف کند. تطبیق مراحل زمینی سلوک با افلاک نهگانه آسمانی، نقشهای معنوی ترسیم میکند که در آن سالک باید با گذر از هر فلک و پالایش نفس، خود را به اوج این مسیر برساند. اگرچه ظاهر رساله ممکن است بیشتر گفتوگویی درباره نجوم به نظر برسد، اما در نگاه باطنی، بیانی دقیق از مقامات طریقت و نحوه دستیابی به صفای درون است. سهروردی در خلال این گفتگوها، آموزههای کلیدی حکمت اشراق را که ترکیبی از عقل استدلالگر و شهود عرفانی است، از زبان مشایخ صوفیه مطرح میکند. سالک در گذر از این افلاک، با تکیه بر نور الهی به عنوان چراغ راه، در هر منزل به نیایش و تصفیه جان میپردازد تا در نهایت از تعلقات خاکی رها شده و به بقای ابدی دست یابد. این رساله، راهنمایی برای کسانی است که میخواهند از مسیر دانش ظاهری به حقیقت باطنی هستی راه پیدا کنند.
درباره شهاب الدین یحیی سهروردی
شهاب الدین یحیی بن حبش بن امیرک ابوالفتوح سهروردی، ملقب به شهابالدین، شیخ اشراق، شیخ مقتول و شیخ شهید (۵۴۹–۵۸۷ ق / ۱۱۵۴–۱۱۹۱ م) فیلسوف نامدار ایرانی اهل شهر سهرورد شهرستان خدابنده استان زنجان است.