کتاب فلسفه ی اخلاق و سیاست در ایدئالیسم

کتاب «همدم روتلج در فلسفه قرن نوزدهم» به سرویراستاری دین مویر در زبان فارسی با تمرکز بر یکی از بخش‌های کلیدی‌اش به «فلسفه‌ی اخلاق و سیاست در ایدئالیسم» شهرت یافته است. مویر به عنوان یک هگل‌پژوه تراز اول، این اثر مرجع آکادمیک را در سال ۲۰۱۰ بازار فرستاد تا نشان دهد چگونه جرقه‌های انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ و ترکش‌های جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، بستر زایش نظام‌های فکری نوین شدند. این اثر با گردآوری فصل‌های تخصصی از پژوهشگران برجسته‌ی بین‌المللی، تلاش می‌کند گسست‌ها و پیوستگی‌های دورانی را آشکار کند که در آن فلسفه از اتاق‌های دربسته‌ی انتزاعی خارج شد و با علوم انسانی نوظهور مثل روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و زیست‌شناسی پیوند خورد. برای دانشجویان کارشناسی ارشد، دکتری و پژوهشگران تاریخ اندیشه، این کتاب شبیه به یک قطب‌نمای نظری است که نشان می‌دهد ریشه‌های لیبرالیسم، مارکسیسم، پدیدارشناسی و حتی فلسفه‌ی زبان معاصر از کدام خاک تغذیه کرده‌اند.
قلب تپنده‌ی این مجموعه مقالات، بازخوانی پوست‌اندازی فلسفه‌ی اخلاق و سیاست در بستر ایدئالیسم آلمانی و پیامدهای رادیکال آن است. کتاب با واکاوی میراث ایمانوئل کانت آغاز می‌شود؛ جایی که مفهوم «خودآیینی» تکانی اساسی به باورهای سنتی داد و اخلاق را از قید دیکته‌های بیرونی رها کرد. فیلسوفان بعدی نظیر فیشته و شلینگ این ایده را به اوج رساندند، اما این جورج ویلهلم فریدریش هگل بود که با طرح مفهوم «اخلاقیت زیسته»، انتزاعی بودن اخلاق کانت را به چالش کشید و آن را در نهادهای واقعی جامعه یعنی خانواده، جامعه‌ی مدنی و دولت ادغام کرد. نویسندگان کتاب نشان می‌دهند که چگونه آزادی فردی در تفکر هگلی، نه در انزوای فردگرایانه، بلکه تنها در دل یک ساختار سیاسی عقلانی محقق می‌شود. از دل همین متن سیستماتیک است که انشعاب‌های سیاسی متضاد قرن نوزدهم متولد می‌شوند؛ هگلی‌های چپ با مادی کردن دیالکتیک به نقد رادیکال سرمایه‌داری توسط کارل مارکس نقب می‌زنند و هگلی‌های راست به توجیه دولت محافظه‌کار پروس می‌رسند، در حالی که در آن‌سوی آتلانتیک و بریتانیا، فایده‌گرایی جان استوارت میل و پراگماتیسم آمریکایی مسیرهای متفاوتی را برای تعریف رابطه‌ی سوژه و سیاست هموار می‌کنند.
دین مویر معماری این اثر را بر پایه‌ی پیوند میان تاریخ و تفکر سیستماتیک بنا کرده است که این ویژگی سبک نگارش و ارزیابی انتقادی کتاب را متمایز می‌کند. درونمایهی‌ اثر در فصول پایانی به یک چرخش دراماتیک می‌رسد؛ جایی که تفکر تنومند و سیستم‌ساز ابتدای قرن، در مواجهه با شورش وجودی سورن کی‌یرکگور و واسازی بی‌رحمانه‌ی فریدریش نیچه فرو می‌پاشد و بحران معنا و نیست‌انگاری سهمگین پایان قرن نوزدهم عیان می‌شود. کتاب «فلسفه‌ی اخلاق و سیاست در ایدئالیسم» به ما یادآوری می‌کند که مفاهیمی مثل «بیگانگی»، «حقوق شهروندی» و «معنویت سکولار» چطور در کوره‌ی بحران‌های این قرن صیقل خورده‌اند.