شوچیک (کتاب اول)

«شوچیک (کتاب اول): مکتب تکنیک آرشه‌کشی (بخش اول و دوم)» شامل اپوس دوم شوچیک است که متمرکز است بر افزودن مهارت‌های نوازنده در آرشه‌کشی. شوچیک، نوازنده‌ و مدرس ویولن اهل چک، یکی از تأثیرگذارترین معلمان تاریخ ویولن است، به طوری که گفته می‌شود در طول حرفه‌اش بیش از پنج‌هزار شاگرد تربیت کرد. آنچه شوچیک را از معلمان پیش از خود متمایز می‌کرد، رویکردی موشکافانه به تجزیه‌ی هر مشکل فنی به کوچک‌ترین اجزایش بود. به همین دلیل است که تمرین‌های شوچیک ادعای موسیقایی بودن ندارند و صرفا همه‌ی حالت‌های منطقی ممکن یک مشکل فنی را در نظر دارند تا نوازنده پس از تمرین، در آن تکنیک خاص، هیچ مشکلی نداشته باشد. اپوس دوم، که این مجلد بخش نخست و دوم آن است، برای تمرین مجزای دست راست نوشته شده. شوچیک بر این باور بود بسیاری از نوازندگان وقتی بخواهند صدای بلندتری از آرشه بگیرند، ناخواسته فشار انگشتان دست چپ را هم زیاد می‌کنند. به همین دلیل، تمرین جداگانه‌ی هر دست، این وابستگی را از میان می‌برد. تمرین‌های این مجلد برای تک‌نوازی ویولن نوشته شده و نیازی به همراهی سازی دیگر نیست. این تمارین معمولا بر پایه‌ی الگوهای بسیار ساده، غالبا فقط چند نت یا یک گام، ساخته شده‌اند تا تمرکز نوازنده یکسره روی حرکت آرشه بماند، نه روی دست چپ. در طول این تمرین‌ها، انواع ضربه‌های آرشه از جمله دتاشه، مارتله، اسپیکاتو و استاکاتو، همراه با انواع ریتم، تقسیم طول آرشه و عبور از سیمی به سیم دیگر، به‌صورت نظام‌مند و پلکانی از ساده به دشوار چیده شده‌اند. ویژگی شاخص شوچیک این است که برای هر مسئله‌ی فنی، به‌جای یک یا دو نمونه، ده‌ها تمرین متنوع پیاپی ارائه می‌دهد تا نوازنده تمام حالت‌های ممکن آن را تجربه و تمرین کند. گفتنی است که این کتاب از انتشار نخستش در آغاز قرن بیستم تاکنون هم‌چنان یکی از پایه‌ای‌ترین منابع آموزش آرشه در کنسرواتوارها و کلاس‌ها در سراسر جهان بوده است. هرچند تمرین‌های تماما تکنیکی ممکن است خسته‌کننده باشند و حتی اگر مداوم و یکسره انجام شوند، آسیب برسانند، اما تمرین این کتاب به عنوان منبعی مکمل، می‌تواند به پیشرفت هنرجو در دست راست بسیار کمک کند. در واقع، تقریبا هیچ نوازنده‌ی حرفه‌ای ویولنی نیست که مسیر آموزشش دست‌کم به‌طور غیرمستقیم از دالان تمرین‌های شوچیک عبور نکرده باشد.