کتاب سروها ایستاده می میرند

«سروها ایستاده می‌میرند، داستان زندگی حضرت اباالفضل» نوشته‌ی مسلم ناصری از مجموعه‌ی ۶ جلدی «کتاب آفتاب» و دربرگیرنده عناوین قرآنی و مذهبی از نویسندگان کودک و نوجوان کشور است. این مجموعه داستان‌هایی دینی را برای کودکان و نوجوانان روایت می‌کند تا با شیوه‌ی زندگی بزرگان دین آشنا شوند. این کتاب ماجرای عاشورا و کربلاست ولی از منظر رشادت‌ و ایستادگی‌های حضرت عباس (ع) فرزند امام علی (ع). این کتاب برگزیده‌ی ویژه‌ی همایش کتاب‌های برتر داستان عاشورایی در بیست سال اخیر شده است. «قارون و گنج‌هایش (مجموعه داستان‌های قرآنی)»، «خورشیدی بر خاک (مجموعه داستان‌های ادبی، دینی)»، «ماه در چاه (داستان زندگی امام علی)»، «سوار سوم (داستان زندگی امام حسین)» و «داستان ناتمام (روایتی از زندگی امام دوازدهم)» جلدهای دیگر این مجموعه هستند.
ماجرای عاشورای حسینی و سرزمین کربلا از منظر شیعیان هرگز نظیری نداشته و به همین خاطر روایت‌های مکرری داشته، همه خواندنی. سروها ایستاده می‌میرند داستان رشادت و ایستادگی عباس فرزند علی (ع) است در روز عاشورا و در زمین کربلا که در ده فصل روایت می‌شود.
عباس بن علی بن ابی‌طالب که با کنیه بسیار مشهور ابوالفضل شناخته می‌شود، پنجمین پسر امام علی (ع) و حاصل ازدواج علی بن ابی‌طالب با فاطمه بنت حزام معروف به ام‌البنین است. حضور در واقعه کربلا مهم‌ترین فراز زندگی عباس بن علی است و اهمیت او نزد شیعیان ناشی از نقشی است که در واقعه کربلا داشته است. حضرت عباس(س) در روز عاشورا پرچم‌دار سپاه امام حسین(ع) بود. بر اساس برخی گزارش‌ها امام(ع) هنگام درخواست عباس برای رفتن به میدان، پرچمداری او را یادآور می‌شوند. وقتی دشمن آب را بر کاروان امام حسین(ع) می‌بندد و تشنگی به حرم و اصحاب فشار می‌آورد، امام، عباس را همراه سی اسب‌سوار و بیست پیاده‌نظام با بیست مشک آب روانه‌ی فرات می‌کند تا آب بیاورند. آن‌ها شبانه نزدیک فرات می‌شوند اما سپاه دشمن قصد ممانعت از رسیدن آن‌ها به آب را دارد که حضرت عباس و همراهانش آن‌ها را عقب می‌رانند و مشک‌ها را پر از آب می‌کنند. در راه برگشت، دشمن به او حمله می‌کند. او در نخلستان با دشمن نبرد می‌کند و به سمت خیمه‌ها می‌رود، اما یک نفر از سپاه دشمن از پشت نخلی بیرون می‌پرد و ضربه‌ای به دست راستش وارد می‌کند. عباس شمشیر را به دست چپش می‌گیرد و به نبرد با دشمن ادامه می‌دهد. حکیم بن طفیل طائی از سپاه دشمن که پشت درختی خود را پنهان کرده، ضربه‌ای به دست چپش وارد می‌کند و بعد از آن نیز عمودی بر سر عباس فرود می‌آورد و او را به شهادت می‌رساند. روز عاشورا، دست و پاهای عباس را قطع می‌کنند. وقتی عباس(ع) شهید می‌شود، امام حسین(ع) بر نعش برادر حاضر می‌شود، به شدت گریه می‌کند و می‌فرماید: «اکنون کمرم شکست و چاره‌ام اندک شد.»
«سروها ایستاده می‌میرند» روایت شجاعت و از خودگذشتگی حضرت عباس است که مخاطبان را دعوت به مبارزه علیه ستمگران و از خودگذشتگی در این راه می‌کند.