محیی الدین ابن عربی

محیی الدین ابن عربی

محیی‌الدین محمّد بن علی بن محمّد بن العربی طائی حاتمی (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۱۶۵ – درگذشتهٔ ۱۶ نوامبر ۱۲۴۰ میلادی) معروف به محیی‌الدین ابن عربی و شیخ اکبر پژوهشگر، فیلسوف، عارف و شاعر مسلمان عرب اهل اندلس بود. از ۸۰۰ اثری که به او نسبت داده می‌شود، ۱۰۰ اثر به‌صورت نسخهٔ اصلی از وی باقی مانده‌است. آموزه‌های کیهان‌شناختی او در بسیاری از کشورهای اسلامی به جهان‌بینی غالب بدل شد. محیی‌الدین در سال ۵۶۰ ه‍.ق در شهر مرسیه در جنوب شرقی اندلس به دنیا آمد. پدرش علی بن محمد از عالمان فقه و حدیث و تصوف بود و جدش نیز یکی از قضات اندلسی بود.
او قرآن، حدیث، فقه، لغت، ادبیات و تصوف را نزد عالمان عصر آموخت و با ابن رشد فیلسوف اندلسی دیدار کرد. عالی‌ترین دانش‌نامه ابن عربی، کتب فتوحات مکیه و «فصوص‌الحکم» است.
ابن عربی در ۲۲ ربیع‌الثانی ۶۳۸ برابر با ۱۰ نوامبر ۱۲۴۰ در دمشق در سن ۷۸ سالگی درگذشت.

کتاب های محیی الدین ابن عربی

درخت هستی


روح القدس


رسائل ابن عربی


شرح موضوعی فصوص الحکم


عشق، زن و زیبایی


کشف المعنی


اندوه های زندانی


نقش الفصوص


ابیات‏ دهگانه‏


الفتوحات المکیه - 17 جلدی


عقله المستوفز


فتوحات مکیه - باب ۵۵۹


حجاب هستی


اوراد اللیالی و الایام


تهذیب اخلاق


رساله‏ الانوار


حلیه‏ الابدال‏


رساله‏ غوثیه‏


حقیقه الحقایق


اسرار الخلوه‏