به نظرم شیوه‌ی عملکرد مترجمان ایرانی - در سال‌های اخیر - واقعا بیشتر تجاری بوده تا هنری ! شما ببینید ، از شاهکارهای بنام بسیاری از نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم و بیستم ، چه تعداد ترجمه شده است ؟ از هوگو و داستایفسکی تا کامو و مارکز و بسیاری دیگر.. رمان‌های مزرعه‌ی حیوانات و ۱۹۸۴ جورج اورول ، توسط چند مترجم ، به پارسی ترجمه شده اند ؟ خیلی آسان است که شما وقتی یک یا دو ترجمه‌ی درخشان از یک اثر را پیش رو دارید ، واژه‌های آن را پس و پیش کنید و بعد بگویید این هم ترجمه‌ی من است ! اما چرا هیچ مترجمی به سراغ نویسنده‌ی خوبی مثل خولیو کورتاسار نرفته است ؟! ( به خصوص مترجمان حوزه‌ی آمریکای لاتین ) چون نخستین ترجمه‌ها - اگر بناست ترجمه‌ی ماندگاری باشند- همیشه دشوارترند.