بَنْیانی، فیضالله بن زینالعابدین بن حسام از معروفترین مورخان و نویسندگان سده ۹ق/۱۵م در هند بود.او نواده قاضی حسام بود و خاندانش همه از اهل فضل و دانش بهشمار میرفتند، چنانکه قاضی حسام جد وی در دربار سلاطین گجرات عنوان «ملک القضات و صدر جهان» داشت. بنیانی در مقدمه یکی از آثار خود به نام مجمع النوادر از جد دیگر خود، یعنی قاضی صدرالدین بنیانی نام برده، و مجموعه آثار او را بیش از ۸۰ مجلد کتاب و رساله دانسته است.ضبط نام محلی که فیضالله بدان منسوب است، دقیقاً معلوم نیست. عبدالحی حبیبی ضبط بنیان را پذیرفته، و آن را موضعی میان غزنین و ملتان دانسته است. به گفته او، منهاج سراج از این ولایت نام برده است و اکنون نیز جایی به نام «بنون» در آن حوالی وجود دارد. اما گروهی دیگر چون استوری به دفعات نام آنجا را «بنبان» ذکر کرده، و آن را محلی بین خراسان و ملتان بهشمار آوردهاند. (عبد المقتدر،. VI/۲۳) سعید نفیسی احتمال داده که بنیان یا بنبان ممکن است صورت تحریف شده بلیان - شهرکی نزدیک کازرون فارس - باشد. به هرحال، فیضالله در میان خاندانی که بیشتر آنان عالمانی برجسته بودند، بالید و به زودی در دربار پادشاهان گجرات صاحب عنوان شد و نزد سلطان محمودشاه بیقرا (یا بیگره، بیگاره) از سلاطین گجرات هند (حک ۸۶۳ -۹۱۷ق/۱۴۵۹-۱۵۱۱م) تقرب یافت. در ۹۰۷ق به عنوان پیک و سفیر سیاسی محمودشاه به محمدآباد بنارس، واقع در هند جنوبی فرستاده شد. و در همانجا پارهای از آثار خود را به نگارش درآورد. از جزئیات زندگی بنیانی بیش از این اطلاعی در دست نیست.