کتاب تئاتر فلسفه
نویسنده:
میشل فوکو
پیشنهاد ویژه
4.5
از
3
رأی
کتاب تئاتر فلسفه
گزیده ای از درس گفتارها، کوتاه نوشت ها، گفت و گوها
Selected Note
مترجم:
انتشارات:
نشر نی
٪20
704000
زودترین زمان ارسال:
3 خرداد
موجود در انبار نشر
٪20
704000
معرفی کتاب تئاتر فلسفه
اندیشه که دورترین بازآغازیدن ها نویدش را داده است، قرار نیست بیاید. اندیشه همین جاست، در متن های دلوز، جهنده و رقصان در برابر ما، در میان ما؛ اندیشه ی تناسلی، اندیشه ی اشتدادی، اندیشه ی آری گو، اندیشه ی نامقولی همه ی چهره هایی که ما نمی شناسیم، نقاب هایی که هرگز ندیده بودیم؛ تفاوت که هیچ چیز امکان پیش بینی کردن اش را نمی دهد و بااین حال موجب می شود افلاطون، دانز اسکوتس، اسپینوزا، لایبنیتس، کانت و همه ی فیلسوفان همچون نقاب های نقاب هایش بازآیند. فلسفه نه به منزله ی اندیشه، بلکه به منزله ی تئاتر: تئاتر تقلیدبازی ها بر صحنه های بس گانه، گریزان و آنی که در آن حرکات بی آنکه دیده شوند، به یکدیگر نشانه می دهند؛ تئاتری که در آن در زیر نقاب سقراط، به ناگاه سوفیست قهقه می زند؛ تئاتری که در آن وجه های اسپینوزا دایره ای مرکززدوده را رسم می کنند، درحالی که جوهر همچون سیاره ای دیوانه بر گرد آن ها می چرخد؛ تئاتری که در آن فیشته ی لنگ اعلام می کند: «من ترکخورده ≠ خودم منحل شده»؛ تئاتری که در آن لایبنیتس رسیده به رأس هرم، در تیرگی تشخیص می دهد که آن موسیقی آسمانیْ پیرو لونر است. در اتاقک نگهبانی لوگزامبورگ، دانز اسکوتس سرش را از پنجره ی مدور می گذراند؛ او سیبیل هایی انبوه دارد؛ این ها سیبیل های نیچه اند که به کلوسوفسکی تغییر چهره داده اند.
درباره میشل فوکو
پل میشل فوکو، زاده ی ۱۵ اکتبر ۱۹۲۶ و درگذشته ی ۲۴ ژوئن ۱۹۸۴، فیلسوف، تاریخ دان و متفکر معاصر فرانسوی و واضع اصطلاح «انسان گرایی ضد اومانیستی» است.وی، فرزند «آن مالاپار» و جراح متمول «پل فوکو» بود که در ۱۵ اکتبر ۱۹۲۶ در ناحیه سنت موار پواتیه فرانسه به دنیا آمد. بعدها اسم خود را به میشل فوکو تغییر داد. او صاحب کرسی «تاریخ نظام های فکری» در کالج دو فرانس بود و در دانشگاه ایالتی نیویورک در بوفالو و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس کرد.به خاطر نظریات عمیق و دیدگاه انقلابی درباره ی جامعه، سیاست و تاریخ از سرشناس ترین متفکران قرن بیستم محسوب می شود. همچنین فوکو جزو رهبران نظری پساساختارگرایی محسوب می شود، هر چند از آن ها فاصله گرفته و در مصاحبه ای که بعدها از آن برائت جست، به صراحت خود را نیچه گرا نامیده است.شهرت فوکو در آن است که او نخستین کسی است که از فرضیه ی روشنگری درباره ی عینی بودن شناخت خلع ید کرده است. فوکو عنوان کرد که زبان، حقیقت جهان را بیان نمی کند بلکه بازتابی از تجربه ی شخصی فرد است.او در مطالعات انسان شناختی خود مطرح می کند که میان استفاده از زبان و قدرت، نوعی همبستگی وجود دارد، به گونه ای که زبان برای قدرتمندان و صاحبان امتیاز جنبه ی ابزاری دارد و در حفظ و حمایت از پایگاه اجتماعی-سیاسی آنها عمل می کند.نزد فوکو، وظیفه ی هرمنوتیک خلع از قدرت نهفته در ورای متنی است که می خوانیم. در نتیجه، او نسبت به مضبوطات و اسناد تاریخی از آن دست که عرضه می شوند، چنین نظر دارد که همه ذهنی و تحریف شده اند و در واقع جهان بینی نویسنده و خواننده را بازتاب می کنند. رخدادهای تاریخی ای که ما ضبط می کنیم، آن هایی است که در واقع با میل ما به قدرت تناسب دارند.از مشهورترین آثار وی، می توان به نظم اشیا، نظم گفتمان، دیرینه شناسی دانش، مراقبت و تنبیه، پیدایش کلینیک، تاریخ جنون و تاریخ جنسیت اشاره کرد. همچنین، مجموعه ی چند جلدی درس گفتارهای میشل فوکو در کلژدوفرانس نیز از سوی انتشارات گالیمار منتشر شده است. این درس ها طی سال های اواخر دهه ی ۱۹۷۰ و دهه ی ۱۹۸۰ ارائه شده اند. از جمله این درس گفتارها می توان به باید از جامعه دفاع کرد و تولد زیست/ سیاست اشاره کرد. برخی از این آثار به فارسی ترجمه شده اند.
دسته بندی های کتاب تئاتر فلسفه
مقالات مرتبط با کتاب تئاتر فلسفه
چرا و چگونه فلسفه بخوانیم
ادامه مقاله
واکاوی جهان مدرن با «میشل فوکو»
میراث جادوانه ی «میشل فوکو»، روشی است که از طریق آن به تاریخ می نگریم.
کتاب های مرتبط با تئاتر فلسفه
نظر کاربران در مورد "کتاب تئاتر فلسفه"
2 نظر تا این لحظه ثبت شده است
2 نظر تا این لحظه ثبت شده است
فوکو در معروفترین مقالۀ این مجموعه، «مؤلف چیست؟»، انقلابی را در نقد ادبی و نظریۀ متن رقم میزند. او با الهام از جملۀ ساموئل بکت — «چه اهمیتی دارد که چه کسی سخن میگوید» — نشان میدهد که تصور سنتی از مؤلف به عنوان خالقِ خودآگاه و مالکِ معنای اثر، برساختهای تاریخی و ایدئولوژیک است. در دورۀ قرون وسطا، متون علمی تنها با نام مؤلف پذیرفته میشدند، در حالی که متون ادبی غالباً ناشناس بودند. اما از سدۀ هفدهم به بعد، این نسبت کاملاً وارونه شد: متون علمی با تکیه بر نظاممند بودن خود اعتبار یافتند و نام مؤلف در آنها محو شد، در حالی که متون ادبی برای پذیرفته شدن به نام نویسنده نیاز پیدا کردند. اما فوکو با نفی مؤلف، قصد ندارد متن را به ساختاری بیصاحب و بیمسئولیت تبدیل کند. او به جای «مؤلف-شخص»، از «کارکرد-مؤلف» سخن میگوید: نقشی که نام نویسنده در طبقهبندی متون، تعیین مرزهای آنها، و ایجاد روابط خویشاوندی یا تضاد میان آثار ایفا میکند. به عبارت دیگر، مؤلف یک «ابژه» نیست، بلکه «ابزاری» است برای نظمبخشی به جهانِ گفتمانها. از همین روست که «بازگشت به فروید» یا «بازگشت به مارکس» با بازخوانی یک متن علمی تفاوت بنیادین دارد: بازگشت به متون بنیانگذاران گفتمانمندی، خودِ آن گفتمان را دگرگون میکند، در حالی که بازخوانی گالیله، فیزیک را تغییر نمیدهد.
1405/01/29
|
توسطعاشور حسن زاده عرب
0
|
|
پاسخ ها
آیا تاکنون به این فکر کردهاید که چرا امروز دیگر نمیتوانیم به سادگی بگوییم «نویسنده فلان کتاب این معنا را قصد داشته است»؟ آیا در عصر شبکههای اجتماعی و تولید انبوه متن، هنوز هم میتوان از «مؤلف» به عنوان منشأ یگانه و اصیل معنا سخن گفت؟ و مهمتر از همه، آیا تا به حال از خود پرسیدهاید که چرا قدرت در جامعۀ مدرن، بر خلاف تصور رایج، نه فقط سرکوب میکند، بلکه تولید میکند، تشویق میکند، و حتی لذت میبخشد؟ کتاب «تئاتر فلسفه» که دربرگیرندۀ گزیدهای از درسگفتارها، گفتوگوها و کوتاهنوشتهای میشل فوکو، فیلسوف نامدار فرانسوی است، شما را به سفری فکری دعوت میکند در میان اندیشههایی که مرزهای سنتی فلسفه، تاریخ، نقد ادبی و نظریۀ قدرت را درنوردیدهاند. این کتاب، برخلاف آثار نظاممند و دشوار فوکو چون «تاریخ جنون» یا «تاریخ سکسوالیته»، دریچهای نسبتاً گشوده و قابلدسترس به جهان پرمسئله و پرشور این اندیشمندِ بیتابع است.
1405/01/29
|
توسطعاشور حسن زاده عرب
0
|
|
پاسخ ها