کتاب Fairy Tale

کتاب «قصه‌ی پریان» نوشته‌ی استیون کینگ، که در سال ۲۰۲۲ توسط انتشارات Scribner منتشر شد، یکی از متفاوت‌ترین رمان‌های متأخر این نویسنده است؛ اثری حجیم که به‌جای تکیه‌ی مستقیم بر وحشت کلاسیک، از سنت افسانه‌ها، روایت بلوغ و فانتزی تاریک بهره می‌گیرد. کینگ در این رمان آگاهانه از قلمرو آشنای وحشت صرف فاصله می‌گیرد و به سراغ داستانی می‌رود که هم یادآور افسانه‌های کهن است و هم با لحن و دغدغه‌های اخلاقی دنیای معاصر پیوند خورده است. در مرکز روایت، نوجوانی قرار دارد که زندگی‌اش پیش از آغاز ماجراجویی اصلی، با فقدان، مسئولیت‌پذیری زودهنگام و مراقبت از دیگری شکل گرفته است. کینگ بخش قابل‌توجهی از رمان را صرف ترسیم این زندگی «واقعی» می‌کند؛ جهانی روزمره که در آن شخصیت اصلی بیش از آن‌که قهرمانی اسطوره‌ای باشد، انسانی معمولی با بار عاطفی سنگین است. همین پایه‌ی واقع‌گرایانه باعث می‌شود ورود به جهان فانتزی بعدی، نه به‌عنوان گریز، بلکه به‌مثابه ادامه‌ی منطقی یک مسیر اخلاقی و انسانی تجربه شود. جهان فانتزی رمان، که یادآور قصه‌های پریان کلاسیک است، آگاهانه با تاریکی، فرسودگی و خشونت اخلاقی آمیخته شده است. کینگ به‌جای بازتولید افسانه‌ای پاک و نوستالژیک، جهانی می‌سازد که در آن مفاهیمی چون قدرت، فساد، رنج و امید در کشاکشی دائمی قرار دارند. این فضا به او امکان می‌دهد تا مضامین همیشگی‌اش-از جمله مسئولیت فردی، انتخاب اخلاقی و بهای قهرمانی-را در قالبی اسطوره‌ای بازآفرینی کند، بی‌آن‌که روایت به ساده‌سازی کودکانه فروبکاهد. از نظر مضمونی، «قصه‌ی پریان» بیش از هر چیز رمانی درباره‌ی بلوغ است: نه بلوغ به‌عنوان عبور صرف از نوجوانی، بلکه به‌عنوان پذیرش آگاهانه‌ی مسئولیت در جهانی ناعادلانه. قهرمانی در این کتاب نه نتیجه‌ی قدرت خارق‌العاده، بلکه حاصل وفاداری، همدلی و توان تحمل رنج است. کینگ بار دیگر نشان می‌دهد که شرّ، پدیده‌ای تک‌لایه و کاریکاتوری نیست؛ بلکه در ساختارها، وسوسه‌ها و حتی نیت‌های به‌ظاهر خیرخواهانه نفوذ می‌کند. از نقاط قوت کتاب می‌توان به جهان‌سازی مفصل، پیوند عاطفی قوی میان شخصیت‌ها و توانایی کینگ در تغییر لحن میان واقع‌گرایی، فانتزی و تاریکی اشاره کرد. با این حال، رمان بی‌نقص نیست: ریتم روایت در بخش‌هایی نابرابر است و برخی عناصر فانتزی برای خوانندگان آشنا با ژانر، ممکن است یادآور الگوهای شناخته‌شده و کم‌ریسک باشند. این محدودیت‌ها البته بیش از آن‌که مخرب باشند، نشانه‌ی جاه‌طلبی روایی اثری هستند که می‌خواهد هم‌زمان مخاطب عام و خواننده‌ی جدی را درگیر کند. در مجموع، «قصه‌ی پریان» را می‌توان تلاشی آگاهانه از سوی استیون کینگ برای بازتعریف افسانه در جهان مدرن دانست؛ رمانی که نشان می‌دهد چگونه فانتزی می‌تواند ابزاری برای اندیشیدن به اخلاق، رنج و امید باشد. این کتاب برای خوانندگانی که به داستان‌های ماجراجویانه با عمق احساسی و تأمل اخلاقی علاقه دارند، تجربه‌ای غنی و ماندگار فراهم می‌کند.