کتاب نیروی التیام بخش هیجان

«نیروی التیام‌بخش هیجان: علوم اعصاب عاطفی، رشد و کار بالینی» کتابی است که دایانا فوشا، دانیل جی. سیگل و ماریون اف. سالومون گردآوری کرده‌اند و انتشارات نورتون آن را در «مجموعه‌ی عصب‌زیست‌شناختی بین‌فردی» منتشر کرده است. نقطه‌ی شروع کتاب جمله‌ای ساده اما پرمدعاست: انسان از نظر زیستی برای پیوند با دیگران ساخته شده و این پیوند را بیش از هر چیز از راه هیجان‌هایش برقرار می‌کند. از همین‌جا پرسشی بزرگ‌تر شکل می‌گیرد: هیجان در زندگی ذهنی و در رابطه‌ی درمانی چه جایگاهی دارد و آیا می‌شود آن را به‌جای مزاحمی که باید مهار شود، نیرویی برای تغییر دید؟ کتاب برای پاسخ به این پرسش سراغ هیجان‌های مثبت و منفی رفته و نقش آن‌ها را در تنظیم بدن، پیوند دوتایی، سلامت، خلاقیت، بازی، بهزیستی و تعامل اجتماعی بررسی می‌کند.
این اثر یک نویسنده‌ی واحد ندارد و هر فصل را پژوهشگر یا درمانگری نوشته که سال‌ها روی بخشی از موضوع کار کرده است و کنار هم گذاشتن این صداها خود بخشی از طرح کتاب است. فصل نخست از جاک پانکسپ است و سیستم‌های هیجانی مغز را از مدل‌های حیوانی عاطفه تا پیامدهای آن برای روان‌درمانی دنبال می‌کند. پس از آن استیون پورجس از منظر نظریه‌ی پلی‌وآگال به رابطه‌ی متقابل بدن و مغز در ادراک و بیان عاطفه می‌پردازد.
کالوین تروارتن و اد ترونیک نگاه را به دوران نوزادی می‌برند. تروارتن از کارکرد هیجان در نوزادی و نقش ریتم، همدلی و معنا در رشد انسان می‌نویسد، و ترونیک از معنایی که میان نوزاد و مراقب ساخته می‌شود. آلن شوره تنظیم عاطفه در نیمکره‌ی راست مغز را به رشد، تروما، گسستگی و روان‌درمانی پیوند می‌زند. دانیل سیگل هم پرسشی بنیادی‌تر طرح می‌کند: خود هیجان چیست و آیا می‌توان آن را نوعی یکپارچگی دانست؟
هرچه کتاب جلوتر می‌رود، به اتاق درمان نزدیک‌تر می‌شود. دایانا فوشا، بنیان‌گذار رویکرد درمانی AEDP، در فصل خود تجربه‌های تحول‌آفرین را از دید پدیدارشناختی توصیف می‌کند و می‌پرسد چه چیزی در لحظه‌ی تغییر روی می‌دهد. پت اوگدن هیجان، ذهن‌آگاهی و حرکت را کنار هم می‌نشاند و از گسترش «پنجره‌ی تحمل عاطفی» می‌گوید.
ماریون سولومون نیز به هیجان در روابط عاشقانه می‌پردازد، سوزان جانسون به پیوند عاطفی زوجین در درمان هیجان‌مدار، و دن هیوز به ارتباط هیجانی و رشد استقلال و صمیمیت در خانواده‌درمانی. با این‌که موضوع فصل‌ها از نوزاد تا زوج و خانواده تغییر می‌کند، یک رشته‌ی مشترک آن‌ها را به هم وصل می‌کن:. رشد طبیعی انسان به روابطی وابسته است که مدارهای خودتنظیمی هیجان را شکل می‌دهند، تا هیجان زندگی را غنی کند و اسیرش نکند و همان‌طور که تجربه‌های هیجانی آسیب‌زا می‌توانند بافت روان و خانواده را از هم بگسلند، هیجان‌ها می‌توانند به کاتالیزور تحول و التیام تبدیل شوند.