کتاب سه موج از روح‌های داوطلب و زمین جدید (جلد دوم)

جلد دوم کتاب «سه موج از روح‌های داوطلب و زمین جدید» نوشته‌ی دولورس کانن ادامه‌ی مستقیم اثر اصلی او در حوزه‌ی معنویت نو، آگاهی کیهانی و تحول سیاره‌ای است. کنن در این اثر، بر پایه‌ی داده‌هایی که طی سال‌ها کار با روش هیپنوتیزم عمیق QHHT جمع‌آوری کرده، تلاش می‌کند فرایند تغییر آگاهی انسان و نقش گروهی از افراد موسوم به «داوطلبان» را در این تحول توضیح دهد. تمرکز کتاب بر تجربه‌های زیسته‌ی انسان‌هاست و مطالب با زبانی توصیفی و تحلیلی ارائه می‌شوند.
در جلد دوم، مفهوم «سه موج روح‌های داوطلب» با جزئیات بیشتری بررسی می‌شود و تفاوت‌های هر موج به‌طور مشخص توضیح داده می‌شود. موج اول شامل افرادی است که اغلب سن بالاتری دارند و با احساس بیگانگی عمیق، فرسودگی روانی و ناتوانی در سازگاری با ساختارهای رایج جهان مواجه هستند. موج دوم به نسلی اشاره دارد که نقش واسطه‌ی انرژی را ایفا می‌کند و بیشتر به‌صورت غیرمستقیم در ایجاد تعادل و انتقال آگاهی عمل می‌کند. موج سوم نیز شامل کودکان و نوجوانانی است که با حساسیت بالا، درک سریع و نپذیرفتن الگوهای قدیمی شناخته می‌شوند. این تقسیم‌بندی به‌عنوان چارچوبی برای توضیح تفاوت‌های رفتاری، روانی و شناختی افراد مطرح می‌شود.
اگرچه اثر به سه موج متفاوت می‌پردازد، اما موج دوم جایگاه ویژه‌ای در تحلیل‌های نویسنده دارد، زیرا این گروه به‌عنوان واسطه‌های انرژی و تثبیت‌کنندگان شرایط گذار معرفی می‌شوند. کنن این موج را نسلی می‌داند که عمدتا در دهه‌های پایانی قرن بیستم متولد شده‌اند و نقش آن‌ها بیشتر به «حضور» وابسته است تا کنش‌های اجتماعی آشکار یا رهبری جمعی. تمرکز اصلی موج دوم بر این نکته است که ماموریت این افراد انجام فعالیت‌های بزرگ بیرونی نیست، بلکه ایجاد تعادل در محیط اطراف از طریق وجود فیزیکی و روانی خودشان تلقی می‌شود. دولورس کنن این گروه را به آنتن یا مبدل تشبیه می‌کند؛ افرادی که به‌طور ناخودآگاه انرژی محیط را جذب و پالایش می‌کنند و سطح آگاهی جمعی را تحت تاثیر قرار می‌دهند. در روایت‌های کتاب آمده است که اعضای موج دوم اغلب گرایش به خلوت، طبیعت و کارهای انفرادی دارند و از حضور در فضاهای پرتنش یا شلوغ دوری می‌کنند. این ویژگی‌ها در چارچوب نظری کنن نه نشانه‌ی کناره‌گیری اجتماعی، بلکه بخشی از سازوکار عملکرد آن‌ها در دوره‌ی گذار زمین تفسیر می‌شود. نویسنده همچنین توضیح می‌دهد که بسیاری از این افراد بدون آنکه نقش خود را به‌صورت آگاهانه بشناسند، بر اطرافیان تاثیر آرام‌کننده می‌گذارند و باعث تغییر فضای روانی جمع‌ها می‌شوند.
در بخش‌هایی از کتاب که به تجربه‌های گزارش‌شده در جلسات هیپنوتیزم اختصاص دارد، موج دوم با حساسیت بالا نسبت به انرژی دیگران، فشارهای عاطفی محیط و تغییرات سریع اجتماعی توصیف می‌شود. کنن این حساسیت را نتیجه‌ی تفاوت ارتعاشی میان این افراد و ساختارهای رایج جهان مادی می‌داند. احساس بی‌هدفی، تردید نسبت به مسیر زندگی یا تصور بی‌اثر بودن، از چالش‌هایی است که برای این گروه مطرح می‌شود و نویسنده آن‌ها را ناشی از ناآگاهی نسبت به ماموریت اصلی موج دوم معرفی می‌کند. در این روایت‌ها تاکید می‌شود که نقش این افراد بیشتر در سطح نامرئی و تدریجی عمل می‌کند و به همین دلیل ممکن است در چارچوب معیارهای معمول موفقیت اجتماعی قابل اندازه‌گیری نباشد.
در ادامه، ارتباط موج دوم با مفهوم «زمین جدید» توضیح داده می‌شود؛ زمینی که به گفته‌ی دولورس کنن در حال عبور از مرحله‌ای مبتنی بر ترس و تضاد به سطحی تازه از همزیستی و درک متقابل است. موج دوم در این چارچوب به‌عنوان یکی از عوامل تثبیت‌کننده‌ی این گذار مطرح می‌شود، زیرا حضور آن‌ها به متعادل شدن فضای انرژیایی سیاره کمک می‌کند. کنن این فرایند را تدریجی و وابسته به انتخاب‌های فردی انسان‌ها می‌داند و معتقد است نقش موج دوم بیشتر در آماده‌سازی بستر برای نسل‌های بعدی و تغییرات عمیق‌تر آینده نمایان می‌شود. تمرکز کتاب بر این گروه، تصویری مشخص از جایگاه آن‌ها در ساختار کلی نظریه‌ی سه موج ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد چگونه «حضور خاموش» می‌تواند در چارچوب معنوی کنن به‌عنوان یکی از عناصر کلیدی تحول جمعی بشر تفسیر شود.