محبوبم کلمنتاین با هر معیاری از بهترینهای جان فورد است. داستان اسطورهای جدال وایات ارپ و داک هالیدی افسانهای با خانواده کلانتون در ناحیهای بهنام اوکی کورال در دست فورد به فیلم شاعرانهای بدل شده که در آن از لحن حماسی خبری نیست. آنچه این مصالح کمدراماتیک را به یک شاهکار بدل میکند، پرداخت واقعگرایانهٔ فورد، غنای بصری تصاویر، و از همه مهمتر جلوهٔ شگفتانگیز بازی بازیگران است.
کارگردانی فورد را (دستکم در کلمنتاین) میتوان به داستاننویسی همینگوی تشبیه کرد. نمیفهمیم چگونه، ولی او موفق میشود به موقعیتهای پیشپاافتاده روحی متافیزیکی بدمد.
جان مارتین فینی (۱ فوریه ۱۸۹۴ – ۳۱ اوت ۱۹۷۳) که بیشتر با نام جان فورد شناخته میشود، کارگردان و تهیهکنندهٔ فیلم آمریکایی بود. او یکی از مهمترین و تأثیرگذارترین فیلمسازان دوران طلایی هالیوود محسوب میشود و از نخستین کارگردانان آمریکایی بود که به عنوان «مؤلف» (Auteur) شناخته شد. او در طول دوران فعالیت حرفهای خود که بیش از ۵۰ سال به طول انجامید، بین سالهای ۱۹۱۷ تا ۱۹۷۰ بیش از ۱۳۰ فیلم را کارگردانی کرد (هرچند امروزه بیشتر فیلمهای صامت او از بین رفتهاند) و رکورد دریافت چهار جایزه اسکار بهترین کارگردانی را برای فیلمهای *خبرچین* (۱۹۳۵)، *خوشههای خشم* (۱۹۴۰)، *دره من چه سرسبز بود* (۱۹۴۱) و *مرد آرام* (۱۹۵۲) به نام خود ثبت کرد.