این کتاب یک ردیه (پولمیک) علیه مسیحیت است و از منابع مهم ردیهنگاری اسلامی محسوب میشود . محتوای آن بر نقد کتاب مقدس مسیحیان، به ویژه اناجیل چهارگانه، متمرکز است.ساختار کتاب شامل یک مقدمه و چهار بخش است که هر بخش به تحلیل و نقد یکی از اناجیل (متی، مرقس، لوقا و یوحنا) اختصاص دارد . نویسنده در این اثر:
· تناقضات و ناسازگاریهای موجود در اناجیل را آشکار میسازد .
· با مقایسه نسخههای مختلف انجیل و بررسی متن و سند آنها، نشان میدهد که این متون پس از حضرت عیسی (ع) تدوین شدهاند و دستخوش تحریف و تغییر شدهاند .
· با استناد به نصوص خود اناجیل، بطلان عقیده تثلیث و الوهیت حضرت مسیح را اثبات میکند. برای مثال، او به نیازمندی و عجز حضرت عیسی (ع) در برخی روایات انجیل استناد میکند که با صفات الهی در تناقض است .
عبدالرحمان بن سلیم بغدادی که به «باجهجیزاده» (Bājahjīzādah) یا «پاجهجیزاده» شهرت دارد عراقیالاصل است، اما اصالت خانوادگیاش به موصل برمیگردد و خودش در بغداد به دنیا آمد و همانجا زندگی کرد و درگذشت . حدود سال ۱۸۳۲ میلادی (۱۲۴۸ هجری قمری) متولد شد و در سال ۱۹۱۱ یا ۱۹۱۲ میلادی (۱۳۳۰ هجری قمری) در ۸۲ سالگی در بغداد فوت کرد . او یک عالم دینی حنفیمذهب و از اعیان و بزرگان عراق بود. مدتی رئیس دادگاه تجارت بغداد بود و بعدها به عنوان نماینده بغداد در مجلس عثمانی انتخاب شد . برخلاف اثر کلامیاش، منابع میگویند گرایش او در زندگی بیشتر به سیاست و اقتصاد بود تا بهطور تخصصی به علم و دین .