کتاب احضار کطولحو

تف خورشید از آسمانی که از فرط بی ابری و صافی سیاه به چشم می آمد بی رحمانه بر سرم می ریخت؛ گفتی آسمان نیز بازتابی از آن مرداب قیرگون زیر پایم بود. همان طور که افتان و خیزان به سوی زورق به گل نشسته ام می رفتم، دریافتم که تنها به صورت نظری است که می توانم موقعیتم را توضیح دهم. لابد به سبب نوعی فعالیت آتشفشانی بی سابقه، بخشی از کف اقیانوس به سطح برآمده و مناطقی را در معرض تابش آفتاب قرار داده بود که میلیون ها سال را در اعماق ناشناخته ی آب ها گذرانده بود. عرصه ی این ارض جدید چنان پهناور بود که هرچه به قوه ی شنوایی ام فشار آوردم حتی کوچک ترین صدایی از هیاهوی امواج اقیانوس به گوشم نرسید، هیچ نوع پرنده ی دریایی هم دیده نمی شد که از این همه ماهی مرده تغذیه کند.

همان دم و در گرگ و میش هوا بود که تصور کرد کورسویی از روشنی را در آن سنگ هزاروجهی دیده است. کوشید روی از آن برگیرد، اما نوعی اجبار درونی مبهم نگاهش را بدان سو باز می گرداند. آیا نوعی فسفرتابی پرتوزاد در آن جسم بود؟ در یادداشت های آن مرحوم درباره ی زنخدار پهلوی رخشان چه آمده بود؟ هرچه بود، اصلا این بیغوله ی متروکه آیا مامن اهریمنی کیهانی بود؟ یعنی در این مکان دست به چه اعمالی می زدند و در این سایه های پرنده گریز چه شیطانی به رصد نشسته بود؟ انگار ته بویی مشمئزکننده از جایی در همان نزدیکی برمی خاست، هرچند منبعش ناپیدا بود. بلیک در صندوقچه را که مدت ها بازمانده بود بست، در به آسانی روی لولاهای عجیب و بیگانه اش چرخید و روی سنگ که دیگر آشکارا برق می زد بسته شد…