کتاب نوزادان

چه کسی می‌تواند درباره‌ی بچه‌دار شدن صادقانه بنویسد؟ شاید کسی که اتفاق افتاده را همان لحظه ثبت کرده باشد، بی‌آنکه فرصتی برای مرتب‌کردن حرف‌هایش پیدا کند. کتاب «بچه‌ها» اثر آن انرایت، نویسنده‌ی ایرلندی و برنده‌ی جایزه‌ی من‌بوکر ۲۰۰۷ برای رمان «گردهمایی»، دقیقا از همین نقطه آغاز می‌شود؛ خاطره‌نوشته‌ای غیرداستانی که نه رمان است و نه راهنمای بچه‌داری، بلکه گزارشی زنده از ماه‌ها و سال‌هایی که زندگی یک نویسنده را زیرورو کرد. آنچه در دست داریم گزیده‌ای است از کتابی طولانی‌تر از انرایت که در ۲۰۰۴ منتشر شد و نشر هنوز آن را در قالبی کوتاه و فشرده به فارسی عرضه کرده است.
انرایت این متن را از قلب اتفاق‌ها نوشته است؛ تکه‌تکه و گزارش‌وار، در لحظه‌های فراغتی که کودکی خواب در اتاق کنارش نفس می‌کشیده است. همین شیوه‌ی نوشتن به متن حال‌وهوای خاصی می‌دهد: عجله‌ی کسی که باید هرچه را هست بنویسد، پیش از آنکه خستگی یا فراموشی آن را بپوشاند. مسیر کتاب از خستگی‌های آغازین بارداری می‌گذرد، به نخستین لبخندها و آشنایی با شب‌های بی‌پایان می‌رسد و از خواب، شیر و ترس‌های ریز و درشت روزمره سخن می‌گوید.
خود نویسنده درباره‌ی این کتاب گفته در آن ماه‌ها و سال‌ها نمی‌شود دروغ گفت؛ جمله‌ای که کلید فهم کل اثر است. به همین دلیل خواندن «بچه‌ها» بیشتر شبیه گپ‌زدن با دوستی بذله‌گوست تا گوش‌دادن به درسی درباره‌ی مادر بودن. مخاطب کتاب هم محدود به والدین نیست؛ از پدر و مادرها تا کسانی که فقط کنجکاوند می‌توانند همراهش شوند.
برای خواننده‌ای که به خاطره‌نویسی معاصر علاقه دارد، «بچه‌ها» فرصتی کم‌نظیر است: دیدن یکی از چهره‌های شناخته‌شده‌ی ادبیات ایرلند در حال‌وهوایی کاملا متفاوت با رمان‌هایش؛ آن‌جا که قلم برنده‌ی بوکر، به‌جای ساخت داستان، خود بی‌پیرایه‌ی تجربه را روی کاغذ می‌آورد. اگر به دنبال کتاب یا اثری هستید که مادری را همان‌طور که هست روایت کند، نه آن‌طور که باید باشد، «بچه‌ها» نوشته‌ی آن انرایت همان چیزی است که باید در کتابخانه شما جایی داشته باشد.