کتاب زندگی من

«زندگی‌ من» نوشته‌ی الکس فرگوسن، با همکاری پل هیوارد، روایت زندگی این مربی بزرگ فوتبال از زبان خودش است.
سر الکس فرگوسن با نام کامل الکساندر چپمن فرگوسن، زاده‌ی ۳۱ دسامبر ۱۹۴۱ در گلاسگو، مربی نامدار فوتبال بریتانیایی و مربی سابق باشگاه منچستر یونایتد است. او در دوران بازیگری، مهاجمی گل زن بود و در نهایت توانست به باشگاهی که از کودکی هوادارش بود، یعنی: گلاسکورنجرز بپیوندد. او بین سال‌های 1986 تا 2013 هدایت تیم منچستریونایتد را بر عهده داشت و دوران درخشانش در این تیم، او را به یکی از موفق‌ترین، تحسین‌شده‌ترین و مورد احترام‌ترین مربیان تاریخ فوتبال تبدیل کرد. فرگوسن در طول حضور بیست و هفت ساله‌ی خود در یونایتد، 38 جام مختلف را برد از جمله 13 بار قهرمانی لیگ برتر انگلیس و دو بار قهرمانی در لیگ قهرمانان.
فرگوسن در این کتاب، دوران حرفه‌ای حضورش در منچستریونایتد را مرور می‌کند و از مهم‌ترین افرادی که با آن‌ها مواجه شده و هیجان‌انگیزترین اتفاقاتی که پشت سر گذاشته، می‌گوید. فرگوسن در این اتوبیوگرافی، فلسفه و تفکراتش را در این باشگاه توضیح می‌دهد و در مورد رابطه‌اش با برخی از بازیکنانش مثل بکهام، رونالدو، ریو فردیناند، روی کین و فن نیسلتروی صحبت می‌کند.
فرگوسن مربی مقتدری بود که ایده‌ی اصلی‌اش ساخت تیمی جوان و جنگنده بود. «کلاس 92» احتمالا شاخص‌ترین خروجی این ایده بود که سنگ بنای منچستر درخشان دهه‌ی 1990 را گذاشت. دیوید بکهام، روی کین، رایان گیگز، پل اسکولز، گری و فیل نویل از شاگردان همین کلاس بودند که همگی به بهترین بازیکنان دوران خود تبدیل شدند. اما با تمام این افتخارات، او همیشه قهرمان نبود و رقبای سرسختی هم داشت. چلسی مورینیو، آرسنال ونگر یا لیورپول بنیتز همیشه مایه‌ی آزار فرگوسن بودند. او در کتاب «زندگی من» به تمام این افراد و رقبا می‌پردازد و از مواجهه‌اش با آن‌ها می‌گوید. برای خیلی‌ها رابطه‌ی فرگوسن با شاگردانش جذاب است. اینکه چطور در عین قدرت و تحکم، مثل پدر با آن‌ها برخورد می‌کرد و استعدادشان را پرورش می‌داد. او در این کتاب به همه‌ی این موضوعات اشاره و از رابطه‌اش با تعدادی از شاگردان شاخص‌ترش صحبت می‌کند.
«وقتی به گذشته نگاه می‌کنم در کنار موفقیت‌ها و جام‌ها به باخت‌ها هم می‌اندیشم. سه بار در فینال اف ای کاپ انگلیس شکست خوردیم، برابر اورتون، آرسنال و چلسی. در فینال جام اتحادیه انگلیس هم برابر تیم‌هایی چون شفیلد ونزدی، آستون ویلا و لیورپول باختیم. دو بار هم در فینال لیگ قهرمانان اروپا مغلوب بارسلونا شدیم. این جزوی از تاریخ و سنت باشگاه ماست: بهبودی از شکست‌ها. همیشه به این فکر کردم که زندگی همواره پیروزی نیست. وقتی ما در سال ۹۵ فینال جام حذفی را به اورتون واگذار کردیم گفتم: دیگر بس است. باید دست به تغییر بزنیم و موفق شدیم. بازیکنان جوانی به تیم تزریق کردیم؛ همان کلاس ۹۲ معروف. نمی‌توانستیم آن‌ها را پشت خط نگه داریم. آن‌ها گروهی خاص و بازیکنانی بااستعداد بودند.»
«زندگی‌ من» کتابی جذاب و الهام‎بخش برای علاقمندان به فوتبال و مربیان فوتبال و البته همه‌ی کسانی است که به دنبال موفقیت‌های بزرگ هستند.