پیمان اسماعیلی دولت آبادیِ نسل ماست؛ نه از لحاظ شباهت نثر، بلکه از لحاظ قدرت قلم و خلق کردن داستانهای شگفت. اگه به ادبیات گوتیک و به فضای داستانیِ "ایرانی" علاقه دارید، حتما آثار ایشون رو مطالعه کنید
من این کتاب رو همین دیروز تموم کردم. واقعا تعجب میکنم که شما از این اثر تعریف میکنید! یا کتاب رو نخوندید یا درکی از ادبیات ندارید! این کتاب یک فاجعه به تمام معنا بود. دلیل؟ الان به شما میگم: باورپذیری بسیار بسیار پایین تا جایی که روی هم یک صفحه اش را هم باور نکردم! موضوعی بسیار کلیشه ای دارد، از همان ابتدا تا آخر را میتوان پیش بینی کرد این رو بدون هیچ اغراقی میگم چون چند خط زمانی رو دنبال میکنه و در همان چند صفحه اول میفهمید که ابتدا چیه، وسط چیه و انتها چیه تا جایی که شما به خودتون میگین اصلا چرا باید بخونمش وقتی همش مشخصه (نوشتن چند زمان کنار هم هنری میخواهد که از کشش داستان نکاهد بلکه شما را کنجکاو نماید)، داستان به همان دلایل گفته شده هیچ کششی ندارد و در آخر باید بگم که از نظر ادبی و نوشتاری هم در سطح بسیار متوسطی است و جملات آن به هیچ وجه حتی در موارد انگشت شمار شما را به وجد نمیآورد. شاید بگید این سلیقه منه و دلیل بر بد بودنش نمیشه. اما باید به شما بگم که قبول دارم برخی از کتابها سلیقه ای اند اما این کتاب اصلا جزو این دسته نیست. وقتی دلایل منطقی به اندازه کافی باشه سلیقه ای بودن گول زدن خود است. این نظر کاملا صادقانه بود. من نه با نویسنده محترم این کتاب مشکلی دارم نه قراره از کسی بی خودی تعریف کنم. وقتی بد بود پس میگویم بد بود.
از آقای محمود دولت آبادی هم کتاب خوانده ام! پس لطفاً چنین نویسنده خبره ای را با چنین نویسنده ای هم تراز قرار ندهید!