کتاب All my sons

نمایشنامه‌ی «همه پسران من» اثر آرتور میلر، درامی واقع‌گرا و تراژیک است که نخستین بار در سال ۱۹۴۷ روی صحنه رفت و به عنوان نخستین موفقیت بزرگ میلر جایگاه او را در میان مهم‌ترین نمایشنامه‌نویسان قرن بیستم آمریکا تثبیت کرد. داستان در فضای آمریکای پس از جنگ جهانی دوم و در حیاط خانه‌ی خانواده‌ی کلر می‌گذرد؛ جایی که گذشته‌ی پنهان یک خانواده به تدریج آشکار می‌شود و به بحرانی اخلاقی و انسانی می‌انجامد. محور داستان خانواده‌ی کلر است: جو کلر، تاجری موفق؛ همسرش کیت؛ و پسرشان کریس. پسر بزرگ خانواده، لری، در جنگ جهانی دوم مفقود شده و احتمالا کشته شده است، اما کیت از پذیرش مرگ او سر باز می‌زند و همچنان باور دارد که لری روزی بازخواهد گشت. این انکار، فضای روانی خانه را شکل داده و بر روابط اعضای خانواده سایه انداخته است. در این میان، کریس تصمیم دارد با آن دیور، نامزد سابق لری، ازدواج کند. ورود آن به خانه‌ی کلرها تنش‌های پنهان را آشکار می‌کند، زیرا پدر او، استیو دیور، شریک سابق جو کلر بوده که به دلیل فروش قطعات معیوب هواپیما به ارتش در زمان جنگ زندانی شده است. این قطعات معیوب موجب سقوط هواپیماها و مرگ تعدادی از خلبانان آمریکایی شده‌اند. در دادگاه، استیو مسئول این جرم شناخته شده و جو کلر تبرئه شده است؛ اما با پیشرفت داستان آشکار می‌شود که حقیقت پیچیده‌تر از آن چیزی است که در ابتدا به نظر می‌رسد. سرانجام روشن می‌شود که جو کلر از معیوب بودن قطعات آگاه بوده و با این حال دستور ارسال آن‌ها را داده است. او عمل خود را با این استدلال توجیه می‌کند که برای حفظ کارخانه و تأمین آینده‌ی خانواده‌اش چنین تصمیمی گرفته است. اما این توجیه زمانی فرو می‌ریزد که نامه‌ای از لری آشکار می‌شود؛ نامه‌ای که نشان می‌دهد لری پس از آگاهی از جرم پدرش دچار شرم عمیقی شده و نتوانسته با این حقیقت زندگی کند. او برای رهایی از این ننگ، تصمیم گرفته جان خود را بگیرد. این کشف، جو کلر را با پیامدهای واقعی اعمالش روبه‌رو می‌کند: نه تنها مرگ خلبانان، بلکه مرگ پسر خودش نیز به طور غیرمستقیم نتیجه‌ی همان تصمیم بوده است. در نهایت، او که با حقیقت و گناه خود مواجه شده، به زندگی‌اش پایان می‌دهد. یکی از مهم‌ترین مضامین این نمایشنامه مسئولیت اخلاقی است. جو کلر باور دارد که مسئولیت اصلی او تنها در قبال خانواده‌اش است. از نگاه او، هر کاری که برای حفظ امنیت و رفاه خانواده انجام شود قابل توجیه است. آرتور میلر این دیدگاه محدود را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که مسئولیت اخلاقی انسان تنها به حلقه‌ی خانواده محدود نمی‌شود، بلکه جامعه‌ی گسترده‌تر را نیز دربرمی‌گیرد. عنوان نمایشنامه نیز به همین ایده اشاره دارد: خلبانانی که در اثر آن قطعات معیوب جان باختند، در معنایی اخلاقی «همه پسران» جو کلر بودند. نمایشنامه همچنین تعارض میان وفاداری خانوادگی و وظیفه‌ی اجتماعی را به تصویر می‌کشد. جو کلر نماینده‌ی نوعی عمل‌گرایی اقتصادی است که موفقیت و بقای خانواده را مهم‌ترین ارزش می‌داند. در مقابل، کریس دیدگاهی آرمان‌گرایانه دارد که از تجربه‌ی جنگ شکل گرفته است؛ او به فداکاری، صداقت و مسئولیت جمعی باور دارد. رویارویی این دو دیدگاه، یکی از مهم‌ترین تنش‌های دراماتیک اثر را می‌سازد. میلر در این اثر به نقد فساد رویای آمریکایی نیز می‌پردازد. جو کلر نمونه‌ی تاجری خودساخته و ظاهرا موفق است، اما موفقیت او بر پایه‌ی تصمیمی غیراخلاقی بنا شده است. نمایشنامه نشان می‌دهد که وقتی دستیابی به موفقیت مادی بدون توجه به مسئولیت اخلاقی دنبال شود، رویای آمریکایی به پوسته‌ای توخالی تبدیل می‌شود و در نهایت پیامدهای ویرانگری به همراه می‌آورد. از سوی دیگر، مفهوم انکار و خودفریبی در رفتار شخصیت‌ها نقشی اساسی دارد. کیت مرگ لری را انکار می‌کند، زیرا پذیرش آن به معنای روبه‌رو شدن با حقیقت گناه جو است. جو نیز معنای اخلاقی اعمال خود را انکار می‌کند و تلاش دارد آن را به تصمیمی ضروری برای خانواده تقلیل دهد. حتی کریس نیز در آغاز نمی‌تواند بپذیرد که پدرش ممکن است چنین خطایی مرتکب شده باشد. این شبکه‌ی انکارها سبب می‌شود حقیقت برای مدتی پنهان بماند، اما سرانجام با شدتی ویرانگر آشکار می‌شود. از نظر ساختار دراماتیک، «همه پسران من» اثری منسجم و قدرتمند است. میلر با افشای تدریجی اطلاعات و افزایش تنش میان شخصیت‌ها، داستان را به سوی اوج تراژیک خود هدایت می‌کند. شخصیت جو کلر نمونه‌ای از قهرمان تراژیک مدرن است: مردی که نه از سر شرارت، بلکه به دلیل نابینایی اخلاقی و تصمیمی خودخواهانه، سرانجام به سقوط می‌رسد. در مجموع، «همه پسران من» درامی خانوادگی و در عین حال کیفرخواستی اخلاقی علیه بی‌مسئولیتی اجتماعی است. آرتور میلر از طریق سرنوشت جو کلر نشان می‌دهد که اعمال فردی می