این رمان به یک رویداد معاصر اشاره می کند. قصه درباره دوران نزدیک به ماست. یکی از حوادثی که در جامعه ایران رخ داده است و بارها درباره آن صحبت شده است.
متولد 1364 لیسانس گرافیک و فوق لیسانس ادبیات نمایشی است. بذرنوشتن و فیلم و سینما را پدرش با فیلمهایی که به خانه می آورد، ناخواسته در وجود وی کاشت. ابتدا فیلمنامه، مدتی تدوین، حتی در چند فیلم مستند تصویربرداری نیز تجربه کرده است. مدتی برای رادیو نوشت، و هنوزهم گاهی نمایشنامه مینویسد.
کتاب عیار ناتمام رمانی به قلم هادی معصومدوست و خسرو شکوریفر است. هادی معصومدوست (متولد سال 1364) نویسندهای جوان است که در زمینهی ادبیات نمایشی تحصیل کرده. خسرو شکوریفر نیز متولد سال 1355 است و همین کتاب «عیار ناتمام» یگانهاثر او به شمار میرود. این اثر که حاصل هماندیشی دو نسل است، هم بهخوبی توانسته فضای جنگ و ویرانیهای حاصل از آن را بازآفرینی کند و هم در ترسیم فضای اجتماعی و سیاسی دههی هشتاد بهخصوص وقایع سال 1388 موفق عمل کرده است. این رمان در بستر تاریخ معاصر ایران روایت میشود. رویدادهای آن برگرفته از وقایع تاریخی و سیاسی دیروز و امروزی هستند که بر ما و پدران ما گذشته است. «عیار ناتمام» از دوران سخنرانیهای پرشور علی شریعتی آغاز میشود و داستان زندگی و حوادث شخصیتها را تا انقلاب 57 به تصویر میکشد. از سالهای انقلاب و جنگ ایران و عراق عبور میکند و به سال پرحادثهی 88 میرسد که سال آرزوهای بربادرفتهی نسل جوان است؛ اما تا پیش از این در روایتهای رسمی از آن یادی نشده بود. این کتاب روایتگر زندگی چندین نسل است. راوی این اثر گاهی یک مارکسیست دوآتشهی دههی چهل و گاه یک انقلابی دههی پنجاه است. گاه یک رزمندهی جنگ است که هشت سال جنگیده یا اسارت کشیده و گاه جوانی که در سالهای پایانی دههی هشتاد درگیر فضای ملتهب و تنشآلود انتخاباتی شده است. هادی معصومدوست در مورد رمانش میگوید: «رمان عیار ناتمام برای من ادای دینی است به خودم و نسلم که در سال 88 بسیار درد کشیدیم و آرزوهایی که به ثمر نرسیدند.»
متن روان و داستان خوب پیش میرفت ، به طوری که اصلا خسته کننده نبود مخصوصا از جریان دهه چهل تا دهه هفتاد . جریاناتی که در دهه هشتاد اتفاق افتاده بود ، خیلی وارد جزئیات شده بود و خواننده رو خسته میکرد و قطعا با اغراق و بر اساس نظر نویسنده و یک جانبه نگری ، نگارش شده بود که بنده نپسندیدم. میتونست با شروع خوبی که داشت ، پایان بهتری داشته باشه و نویسنده بیشتر جنبه انصاف و حقایق در نظر میگرفت