کتاب من اینجا بودم

داستان کودی و مگ، خورشید و ماه، یک روح در دو بدن اما با سرنوشتی متفاوت. انتظار داشتم داستانی که با بدبختی و غم شروع شده تا آخر هم همینطور ادامه پیدا کنه ولی پایان دلنشینی داشت، با اینکه همچنان غم انگیز بود، چون خورشسد ما از همون اول رفته بود. مگ شخصیت اصلی داستان بود با اینکه اصلا به طور زنده حضور نداشت اما نبودش، بخش مهمی از شخصیت کودی رو هم با خودش برده بود و تنهایی شخصیت کودی توی تک تک جملات به طور دردآوری واضح بود و همین قضیه باعث شد که خوندن این کتاب برای من بیش از یک ماه طول بکشه. من کلا کندخوان هستم، باید بارها جملات و صفحات رو مرور کنم تا قبل از اینکه به صفحه آخر یک کتاب برسم. این کتاب کندخوانی من رو با غم عمیقی که درونشد اشت تقویت کرد. مگه به شدت شبیه هانا بیکر در "سیزده دلیل برای اینکه" بود و هانا، کسیه که خوندن داستانش درسهای دردناک و تلخی به من داد. اما "من اینجا بودم" داستان مگ نیست. داستان کودیه. درسته گفتم شخصیت اصلی مگ بود اما نکته جالب در مورد داستانی از زبان بازماندگان مرگ اینه کسی که رفته، هیچوقت نمیتونه شخصیت اصلی واقعی باشه. مگ یه روح بود.. روحی که داستان کودی رو پیش برد و اون رو با خود واقعیش رو به رو کرد. کاش هرکسی به اندازه مگ خوشبخت بود که دوستی مثل کودی نصیبش می‌شد. شخصیت بن مک آلیستر، پسری که با عذاب وجدان به زندگی ادامه میده چون قبل از اینکه واقعا مگ رو بشناسه، زیادی بهش نزدیک شد. و شخصیت مگ، این دختر از اول شکستی به دنیا اومد :) و متاسفانه مراقب روح آسیب پذیر خودش نبود. کاش می‌شد به جای خودش، کسی بود که ازش مراقبت می‌کرد.. کاش برای تمام روح‌های آسیب پذیر، همچین کسی وجود داشت.

کتابش خیلی قشنگه ، امیدوارم بیشتر دیده شه