همدلی با بیماران رو به مرگ

آنچه پزشکان، پرستاران و خانواده ها از بیماران رو به مرگ می آموزند
On Death and Dying

مشخصات کتاب همدلی با بیماران رو به مرگ
مترجم :
شابک :978-600-7693-28-5
قطع :رقعی
تعداد صفحه :286
سال انتشار شمسی :1397
سال انتشار میلادی :1969
نوع جلد :شومیز
سری چاپ :1
زودترین زمان ارسال :5 تیر

از کتاب های پرفروش روانشناسی و پزشکی در آمریکا

معرفی کتاب همدلی با بیماران رو به مرگ اثر الیزابت کوبلر راس | ایران کتاب

کتاب همدلی با بیماران رو به مرگ، اثری نوشته ی الیزابت کوبلر راس است که نخستین بار در سال 1969 انتشار یافت. اطلاعات ارزشمند این کتاب که یکی از مهم ترین پژوهش های روانشناسانه ی قرن بیستم به حساب می آید، از سمینار معروف دکتر کوبلر راس در رابطه با مرگ و زندگی به وجود آمد. دکتر کوبلر راس در این کتاب تأثیرگذار، برای اولین بار به کاوش در پنج مرحله ی واکنش به اندوه و مرگ می پردازد: انکار، خشم، چانه زنی، افسردگی و پذیرش. او از طریق مصاحبه ها و گفت و گوهایی ساده و قابل فهم، درکی بهتر از تأثیرات مواجهه با مرگ و اندوه را بر بیماران، پزشکان درگیر در فرآیند درمان و خانواده ی بیماران در اختیار مخاطبین قرار می دهد و چگونگی داشتن واکنش هایی درست در چنین شرایط سختی را برای مخاطبین تببین می کند.

کتاب همدلی با بیماران رو به مرگ

الیزابت کوبلر راس
الیزابت کوبلر راس، زاده ی 8 جولای 1926 و درگذشته ی 24 آگوست 2004، روانپزشک و نویسنده ای سوییسی – آمریکایی بود. کوبلر راس در سال 1957 از دانشکده ی پزشکی دانشگاه زوریخ فارغ التحصیل شد. او نوزده مدرک افتخاری را از نهادهای درمانی معتبر جهان دریافت کرد و تا سال 1982، به تخمین خودش، به حدود 125000 دانشجو در کالج ها، سمینارها، دانشکده های پزشکی، بیمارستان ها و نهادهای اجتماعی در رابطه با مرگ آموزش داده بود.
نکوداشت های کتاب همدلی با بیماران رو به مرگ
A groundbreaking classic on the five stages of grief.
یک اثر کلاسیک تحول آفرین درباره ی پنج مرحله ی اندوه.
Amazon Amazon

A profound lesson for the living.
درسی ژرف برای زندگان.
Life Magazine

Just as important today as it was 40 years ago.
اثری که درست به اندازه ی چهل سال پیش، بااهمیت باقی مانده است.
The Huffington Post

قسمت هایی از کتاب همدلی با بیماران رو به مرگ (لذت متن)
مدت زمانی که هر کسی از مکانیسم های دفاع روانی استفاده می کند، متفاوت بوده، گاه این مکانیسم ها جای یکدیگر را گرفته و در مواردی حضور همزمان دارند. اما وجه اشتراک مراحل فوق، امیدواری است. همان طور که بچه های اردوگاه های کار آلمان نازی، با تحمل شرایط ناگفتنی، چراغ امید را در دل های کوچکشان روشن نگه می داشتند. البته لازم به ذکر است که از میان پانزده هزار کودک، فقط صد نفر زنده ماندند.

نکته ی تأثیرگذاری که از مصاحبه با بیماران رو به مرگ فهمیدیم، این بود که حتا واقع بین ترین آن ها احتمال ضعیفی برای درمان یا کشف داروی جدید و به نتیجه رسیدن تحقیقات در دقیقه ی نود قائل بودند. همین امیدهای لحظه ای، تحمل روزها، هفته ها و ماه ها رنج و عذاب را ممکن می سازد. بیمار احساس می کند ورای درد و رنج وی، معنا و مفهومی وجود دارد و اگر بتواند اندکی بیشتر تاب بیاورد، به نتیجه ی مطلوب می رسد. گاه پرتو امیدی به دل بیمار می تابد که: شاید این ها کابوس باشد یا ممکن است یک روز صبح که از خواب بیدار می شود، به وی مژده بدهند که می خواهند داروی جدید و موثری را روی او، به عنوان اولین بیمار، امتحان کنند.