کتاب هم سفره با مردگان

«هم‌سفره با مردگان: رهایی از زندان اکنون،در گفت‌وگو با گذشتگان» نوشته‌ی آلن جیکوبز، استاد علوم انسانی و منتقد ادبی، کتابی است که در دنیای پرهیاهوی امروزی، خوانندگان را به سفری عمیق و آرامش‌بخش به گذشته دعوت می‌کند. عنوان کتاب از جمله‌ای از شاعر مشهور، و. اچ. آودن، الهام گرفته است: «هنر، ابزار اصلی ما برای هم‌سفره شدن با مردگان است.»
جیکوبز در این اثر خواندن را نه تنها به عنوان روشی برای کسب اطلاعات، بلکه به عنوان فرصت منحصربه‌فردی برای گفت‌وگو با نویسندگان، فیلسوفان و هنرمندان گذشته معرفی می‌کند. او استدلال می‌کند که در عصر حاضر، ما به‌شدت در «اکنون» زندانی شده‌ایم و سیل اطلاعات، شبکه‌های اجتماعی و اخبار ۲۴ساعته باعث شده‌اند تا «پهنای باند زمانی» ما بسیار باریک شود. این وضعیت، اضطراب، سطحی‌نگری و واکنش‌های تند و لحظه‌ای را به همراه دارد. راه‌حل جیکوبز برای مقابله با این مشکل، خواندن آثار قدیمی با دقت و همدلی است و معتقد است که با خواندن کتاب‌های قدیمی و وارد شدن به گفت‌وگو با نویسندگان گذشته، می‌توانیم «چگالی شخصی» خود را افزایش دهیم و ذهنی آرام‌تر و عمیق‌تر پیدا کنیم.
جیکوبز در این کتاب ایده‌های کلیدی متعددی را مطرح می‌کند که هر کدام به نوبه‌ی خود اهمیت خاصی دارند. او می‌گوید که ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که اخبار، شبکه‌های اجتماعی و جریان دائمی اطلاعات ما را مجبور می‌کنند همیشه فقط به «الان» واکنش نشان دهیم. نتیجه‌ی این وضعیت، از دست دادن دید تاریخی و توان فکر کردن عمیق است. جیکوبز معتقد است که خواندن کتاب‌های قدیمی، ذهن را بزرگ‌تر می‌کند و ما را با دیدگاه‌ها و باورهایی روبه‌رو می‌کند که ممکن است با باورهای ما متفاوت باشند. او از مفهوم «چگالی شخصی» استفاده می‌کند تا بگوید کسی که با تاریخ، ادبیات و ذهن‌های متفاوت درگیر شده، کمتر با هر موج خبری یا خشم جمعی به این‌سو و آن‌سو پرتاب می‌شود. جیکوبز همچنین بحث می‌کند که می‌توان آثار نویسندگانی را خواند که دیدگاه‌هایشان با ارزش‌های امروز ما ناسازگار است، بدون اینکه آن‌ها را کاملا تقدیس کنیم یا کاملا حذف کنیم. او معتقد است که خواندن گذشته، تمرینی برای تحمل پیچیدگی است.
نویسنده از نمونه‌هایی از نویسندگان و متفکرانی مانند هومر، ویرژیل، سیمون وی، ادیت وارتون و اورسولا لو گوین استفاده می‌کند تا نشان دهد که آثار کلاسیک، متن‌هایی زنده‌اند که هر نسل می‌تواند دوباره با آن‌ها وارد گفت‌وگو شود. او از خواننده نمی‌خواهد که با نویسندگان بزرگ موافق باشد، بلکه او را دعوت می‌کند با دقت، حوصله و فروتنی به سخنان آن‌ها گوش دهد. این رویکرد مطالعه را از عملی فردی به تجربه‌ای میان‌نسلی تبدیل می‌کند. جیکوبز یادآور می‌شود که انسان تنها با هم‌عصران خود ساخته نمی‌شود، بلکه گفت‌وگو با صداهایی که از دل تاریخ به ما رسیده‌اند نیز بخشی از شکل‌گیری فهم، قضاوت و تخیل ماست و معتقد است که ارزش واقعی مطالعه، نه در یافتن پاسخ‌های قطعی، بلکه در آموختن شیوه‌ی بهتر پرسیدن پرسش‌ها است.