خواننده خیلی بی سر و صدا به آن نقطه میخکوب می شود. . . مسحور کننده . . . از هر نظر. . . رضایت بخش.
وسوسه انگیز. . . .درخشان. . . . سخنان [مارای] طنین انداز است.
دلم می خواست بدانم آیا واقعا چیزی به نام دوستی وجود دارد؟ مقصود فرصت طلبی لذت بخش دو نفر نیست که می بینند درباره بعضی چیزها در بعضی زمان های زندگیشان همعقیده اند، یا در کارهای خطیر و امیالشان شریکند. این ها هیچ کدام دوستی نیست. گاهی فکر می کنم دوستی نیرومندترین پیوند در زندگی است و در نتیجه نادرترین. پایه اش چیست؟ همدلی؟ این واژه توخالی و بی محتوا و خیلی ضعیف که اصلا تداعی گر آن نیست که دوتن در بدترین شرایط پشتیبان یکدیگرند. شاید هم چیز دیگری باشد... شاید در عمق هر رابطه ای جرقه ای کوچک از شیفتگی شهوانی پنهان باشد.
«خاکستر گرم» روایت انسانهایی است که از مواجهه با حقیقت میگریزند. ژنرال سالخوردهای ترجیح میدهد ۴۱ سال با سوءظن زندگی کند تا با این احتمال روبهرو شود که شاید بیدلیل عشقش را از دست داده، دوستی دیرینهاش را ویران کرده و معشوقش را در تنهایی رها کرده باشد. دوست قدیمی نیز حقیقت را نمیگوید، شاید میترسد آشکار شدن آن به فروپاشی روحی رفیقش بینجامد. چهلویک سال از عمرشان را صرف حفظ روایتی کردهاند که شاید هیچکدام جرئت نکردهاند حقیقتش را بیازمایند؛ یکی با گفتاری طولانی و دیگری با سکوتی معنادار. اما پرسش اصلی رمان این است: آیا حق داریم برای محافظت از کسی، حقیقت را از او پنهان کنیم؟ حتی اگر آن حقیقت به زندگی و گذشتهاش مربوط باشد؟ شاید گاهی انسان حقیقت را نمیداند، نه چون پنهان است، بلکه چون توان مواجهه با آن را ندارد. «خاکستر گرم» بیتردید اثری درخشان و تأملبرانگیز است؛ از آن دست رمانهایی که تأثیرش تا مدتها پس از بستن کتاب در ذهنت باقی میماند.
ترجمه بسیار بهتری نسبت به برگردان مینو مشیری در دههی هشتاد توسط نشر مروارید به چاپ رسید و بدبختانه تجدید چاپ نشد عنوان: اخگر، ترجمه شهروز رشید، شهروز رشید شاعر و مترجم گزیده کار بسیار برجسته ای بود که زیستن در غربت و مرگ زودهنگام نگذاشت تا بیشتر شناخته شود.
کتاب مکالمه محور هست ولی بسیار عمیق و جالبه این گفتگوی یک روزه و کشش داره که تمومش کنید و به نظرم ادبیات کلاسیک به حساب میاد
ترجمه دیگر با نام اخگر را خوانده ام. رمانی خواندنی، عمیق با پایانی شگفت انگیز.