کتاب چگونه زمان را متوقف کنیم

به من گفت چند سالی در سانتاباربارا بوده اما کمی دچار ملال شده. «سانتا باربارا خوشایند است. بهشت است با ترافیک کمی بیشتر. اما در بهشت هیچ اتفاقی نمی افتد. جایی بالای تپه ها داشتم. هر شب نوشیدنی محلی می نوشیدم. اما داشتم دیوانه می شدم. دچار حمله های هراس شدم. بیشتر از هفت قرن زندگی کرده ام و هرگز یک حمله ی هراس هم نداشتم. شاهد جنگ ها و انقلاب ها بودم. خوب. اما به سانتاباربارا رفتم و آنجا در آپارتمان راحتم بیدار شدم، در حالی که قلبم دیوانه وار می زد و حس می کردم درون خودم گیر افتاده ام. اگرچه، لس آنجلس چیز دیگری است. لس آنجلس مرا فورا آرام کرد، می توانم به تو بگویم...»

فکر پشت اسم ها ساده بود: در گذشته، تصور می شد آلباتروس ها موجوداتی با عمر خیلی طولانی اند. واقعیت این است، عمر آن ها فقط حدود شصت سال یا بیشتر است؛ مثلا خیلی کمتر از کوسه های گرینلند که حدود چهارصد سال زندگی می کنند، یا آن صدف دوکفه ای که دانشمندان آن را «مینگ» نامیدند چون در زمان سلسله ی مینگ متولد شده بود، بیشتر از پانصد سال پیش. اما به هر حال، ما آلباتروس ها بودیم.

همه چیز درست خواهد شد. یا، اگر هم نشد، همه چیز خواهد شد، پس نگران نباش.