کتاب شوق گفت و گو

Enthusiasm for dialogue
گستردگی فرهنگ تک گویی در میان ایرانیان
کد کتاب : 11799
شابک : 978-9642071524
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 275
سال انتشار شمسی : 1397
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 3
زودترین زمان ارسال : 21 تیر

آسیب شناسی اجتماعی ایران (4)

معرفی کتاب شوق گفت و گو اثر حسن قاضی مرادی

تفاوت گفت و گو با تک گویی در چیست؟ تک گویی چه ویژگی هایی دارد؟ تک گویی از نظر روانی نشان دهنده ی چیست؟ گستردگی تک گویی در میان ایرانیان نشانه ی چیست؟ چه ارتباطی میان گفت و گو و دموکراسی و عشق وجود دارد؟ شوق گفت و گو همانطور که از نامش مشخص است به مسئله ی گفت و گو می پردازد اما به صورت عمیق و روشنگر. شوق گفتگو این سوالات را به شکلی بی نقص و درخشان پاسخ می دهد. تک گویی نوعی بیانگری است، اما گفت و گو، ارتباط کلامی دموکراتیک است، در تک گویی مکالمه ای شکل نمی گیرد و در نتیجه فرصت القا و تحمیل نظر به وجود می آید. به رسمیت نشناختن عقاید و آرای مخالف و متضاد منجر به مشاجره، تحمیل نظر و در نهایت میل به دیکتاتوری و از دست رفتن دموکراسی می شود. نویسنده در این کتاب به صورت مفصل این مسائل را می کاود و ریشه ها و نمود های حاضر آن را در تاریخ، فرهنگ، عرفان، سیاست و موارد دیگر ردیابیمی کند وآنها را مورد تحلیل قرار می دهد. شوق گفتگو مشتمل بر چهار فصل است: تک گویی و ویژگی های آن، گستردگی فرهنگ تک گویی در میان ایرانیان، نظریه گفت و گو، گفت و گو، دموکراسی سازی و عشق .

کتاب شوق گفت و گو

حسن قاضی مرادی
حسن قاضی مرادی (متولد ۱۳۳۲، تهران) پژوهش گر حوزه جامعه شناسی و مترجم ایرانی است.پژوهش های او عمدتا در حوزه روانشناسی اجتماعی مردم ایران و تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران است.
قسمت هایی از کتاب شوق گفت و گو (لذت متن)
تعریف واحدی برای گفت وگو وجود ندارد و نظریه پردازان گفت وگو هر یک آن را از منظر ایدئولوژیکی خاصی و با رویکرد متفاوتی نگریسته اند. اگر بپذیریم که حقیقت متکثر است، باید پذیرفت تعریفی از گفت وگو که حامل حقیقت مطلق باشد، نمی تواند وجود داشته باشد. نظرات گوناگون در مورد گفت وگو درک انسان از آن را گام به گام اعتلا می بخشد.

پس بر مبنای تعریف بوهم از گفت وگو، این تعریف را پیشنهاد می کنم: گفت وگو عمل ارتباطی دو فرد، فرد با گروه یا چندین فرد با یکدیگر- به وسیله بیان و نوشته- است. این ارتباط از طریق جریان و انتقال ایده و معنا در درون یا بین افراد و در میان جمع در مورد موضوع مشترک به منظور مفاهمه و روشنگری جمعی در خصوص این موضوع در فضای مشترک رابطه ایجاد می شود.

برای نمونه، فروشنده و خریدار با هم مذاکره می کنند. بین دو رقیب سیاسی بیشتر مناظره یا مشاجره جریان می یابد. دوستانی که دغدغه جدی در مورد فهم موضوعات مشترک ندارند، با هم گپ می زنند. همین دوستان در پی دغدغه ای جدی به بحث یا گفت وگو سوق می یابند و... به علاوه، چه بسا آگاهانه یا ناآگاهانه، این انواع مختلف مکالمه با هم تداخل می یابند. توجه به این نکته اهمیت دارد که انسان ها در زندگی روزمره فقط از یک گونه گفتار استفاده نمی کنند بلکه صحبت هایشان گاهی مناظره است، گاه بحث، گاهی تک گویی، زمانی گپ، مشاجره یا گفت وگو. ارتباط های گفتاری ما همواره چند وجهی و چندگونه یا درهم تنیده اند.»