کتاب شوق گفت و گو

Enthusiasm for dialogue
گستردگی فرهنگ تک گویی در میان ایرانیان

مشخصات کتاب شوق گفت و گو
شابک : 978-9642071524
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 275
سال انتشار شمسی : 1397
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 3
زودترین زمان ارسال : 23 آذر

آسیب شناسی اجتماعی ایران (4)

معرفی کتاب شوق گفت و گو اثر حسن قاضی مرادی

حسن قاضی مرادی در کتاب شوق گفت وگو، محور و بنیان تک گویی را خود بیانگری می داند: وقتی فرد در ارتباط با موضوعی به ادراکی می رسد اگر بخواهد این ادراک را صرفا بیان کند به تک گویی در معنای عام آن می پردازد. حتی وقتی که فرد در برابر دیگری خودبیانگرانه صحبت می کند، یعنی انتظار پاسخی از شنونده را ندارد، سخن او تک گویانه است. از این رو، حجم گسترده ای از صحبت ما با دیگران حامل خودبیانگری متقابل مان، یعنی بیان کردن خویشتن است. اما گفت وگو ارتباط گفتاری یا "عمل ارتباطی " دو فرد، فرد با گروه و یا چندین فرد با یکدیگر - به وسیله بیان یا نوشته - است. این ارتباط از طریق جریان و انتقال ایده و معنا در درون یا بین افراد و در میان جمع در مورد موضوع مشترک به منظور مفاهمه و روشنگری درباره این موضوع در فضای مشترک رابطه انجام می شود.

از نگاه نویسنده این کتاب، گفت و گو، روند پیشبرد مفاهمه و روشنگری درباره موضوعات مشترک از طریق با هم اندیشی است. گفت و گو، ارتباط کلامی دموکراتیک است. ...امروزه جامعه ما دردوره تاریخی گذار از جامعه سنتی به جامعه مدرن یا متجدّد قراردارد. این گذار تاریخی متحقق نمی شود مگر با پیش گرفتن روند دموکراسی سازی در همه عرصه های زندگی اجتماعی و فردی. و به میزانی که ما مردم بکوشیم گفت وگو را درک کنیم و آن را در مناسبات اجتماعی مان به کار ببریم، روند دموکراسی سازی عمومی جامعه پیش می رود.

کتاب شوق گفت و گو

حسن قاضی مرادی
حسن قاضی مرادی (متولد ۱۳۳۲، تهران) پژوهش گر حوزه جامعه شناسی و مترجم ایرانی است.پژوهش های او عمدتا در حوزه روانشناسی اجتماعی مردم ایران و تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران است.
دسته بندی های کتاب شوق گفت و گو
قسمت هایی از کتاب شوق گفت و گو (لذت متن)
تعریف واحدی برای گفت وگو وجود ندارد و نظریه پردازان گفت وگو هر یک آن را از منظر ایدئولوژیکی خاصی و با رویکرد متفاوتی نگریسته اند. اگر بپذیریم که حقیقت متکثر است، باید پذیرفت تعریفی از گفت وگو که حامل حقیقت مطلق باشد، نمی تواند وجود داشته باشد. نظرات گوناگون در مورد گفت وگو درک انسان از آن را گام به گام اعتلا می بخشد.

پس بر مبنای تعریف بوهم از گفت وگو، این تعریف را پیشنهاد می کنم: گفت وگو عمل ارتباطی دو فرد، فرد با گروه یا چندین فرد با یکدیگر- به وسیله بیان و نوشته- است. این ارتباط از طریق جریان و انتقال ایده و معنا در درون یا بین افراد و در میان جمع در مورد موضوع مشترک به منظور مفاهمه و روشنگری جمعی در خصوص این موضوع در فضای مشترک رابطه ایجاد می شود.

برای نمونه، فروشنده و خریدار با هم مذاکره می کنند. بین دو رقیب سیاسی بیشتر مناظره یا مشاجره جریان می یابد. دوستانی که دغدغه جدی در مورد فهم موضوعات مشترک ندارند، با هم گپ می زنند. همین دوستان در پی دغدغه ای جدی به بحث یا گفت وگو سوق می یابند و... به علاوه، چه بسا آگاهانه یا ناآگاهانه، این انواع مختلف مکالمه با هم تداخل می یابند. توجه به این نکته اهمیت دارد که انسان ها در زندگی روزمره فقط از یک گونه گفتار استفاده نمی کنند بلکه صحبت هایشان گاهی مناظره است، گاه بحث، گاهی تک گویی، زمانی گپ، مشاجره یا گفت وگو. ارتباط های گفتاری ما همواره چند وجهی و چندگونه یا درهم تنیده اند.»