تنهایی ، آدم ها را به هم شبیه می کند .
سابقه ی آشنایی آدم ها اصلا مهم نیست . آنکه بیشتر مهم است نزدیکی روحی است .
همه چیز این خانه باقی مانده ی کابوس های پدر هستند که حتی وجود من هم یکی از اشیاء باقی مانده ی آن کابوس هاست.
جدای از هر آنچه میتوان و نمیتوان از سخنوری بینظیر و صحنه سازی بیمانند ایشون گفت، این کتاب تجسم بیمانندی از روزگار گذشته است. تصاویر تاریخی چنان دقیق و به عبارت بهتر "درست"اند که آدم از دانستههای نویسنده حیرت میکند. مقصود نه در خود حقایق آمیخته به خیال، که در جزئیاتی شگرف مثل معماری و حتی جنس پارچه لباس هاست که جز از فردی که در تاریخ حلول کرده بر نمیآید. گرچه نثر کتاب عامپسند نیست، اما چنین اثری به واقع درخور ستایش است.
استاد سخن: حضرت ابوتراب واقعا قلم و نثر ایشان جادوییه