کتاب ننامیدنی

The Unnamable

  • قیمت : ۲۵,۰۰۰ تومان
  • وضعیت : موجود
انتشارات: نشر چشمهنشر چشمه
نویسنده: ساموئل بکت ساموئل بکت

معرفی کتاب ننامیدنی اثر ساموئل بکت

رمان ننامیدنی، به طور کلی از مونولوگ های از هم گسیخته و مجزای شخصیتی بی نام و نشان و بی حرکت تشکیل شده است. داستان کتاب روی هیچ موضوعی متمرکز نیست و برای این که آیا شخصیت های دیگر، واقعا وجود دارند یا فقط صورتک هایی از خود راوی هستند، نیز جوابی قطعی و متقن وجود ندارد. شخصیت اصلی رمان ننامیدنی، خلق شخصیت های دو کتاب دیگر سه گانه ی بکت را نیز، کار خود معرفی می کند. رمان، تلفیقی از خاطرات و تخیلات هستی گرایانه ی راوی است و بسیاری از آن ها، این احتمال را به ذهن متبادر می کنند که زبانی که راوی صحبت می کند، او را ساخته و شکل داده است. سایر شخصیت ها[اگر بتوان آن ها را از راوی، جدا در نظر گرفت]نقش شنونده ای منفعل را در گفت وگوها ایفا کرده و در خیلی اوقات هم، دلیل آغاز مکالمه ها هستند. لحن راوی در سراسر رمان، ناامید و مستأصل باقی مانده و حرف هایش را جملاتی بلند و طولانی شکل می دهند. کتاب با جمله ی «نمی توانم ادامه دهم، ادامه خواهم داد.» پایان می پذیرد که بعدا به عنوان نام کتاب مجموعه آثار بکت، انتخاب شد. رمان ننامیدنی در سال 1953 به نویسندگی ساموئل بکت، انتشار یافت. رمان ننامیدنی، سومین و آخرین اثر از رمان های سه گانه ی بکت است که با «مالوی» آغاز شد و با «مالون می میرد»، ادامه یافت.

خرید و معرفی کتاب خواندنی ننامیدنی


ویژگی ها کتاب ننامیدنی

نویسنده ی کتاب برنده ی جایزه نوبل ادبیات سال 1969

مشخصات کتاب ننامیدنی
قطع :رقعی
نوع جلد :شومیز
شابک :978-600-229-196-7
تعداد صفحه :348
سال انتشار شمسی :1395
سال انتشار میلادی :1953
سری چاپ :2
بیشتر بخوانید

طعم شیرین شکست در آثار ساموئل بکت

آثار بکت بدون شک در زمره ی تجربی ترین و ژرف ترین آثار در ادبیات غرب قرار می گیرند.

نکوداشت های کتاب ننامیدنی
Every sentence is written as if it has been lived.
هر جمله جوری نوشته شده که انگار موجودی جاندار است.
New York Times Book Review New York Times Book Review

Interesting and moving.
جذاب و تکان دهنده.
Figaro Figaro

The story of that impossible place named silence.
داستان جایی غیرممکن به نام سکوت.
Jstor Jstor

بخش هایی از کتاب ننامیدنی (لذت متن)
از آنجا که باید برای خودم آغازی در نظر بگیرم، اگر می توانستم آن را به آغاز محل اقامتم مربوط کنم، کمکم می کرد. آیا جایی منتظر بودم تا این مکان آماده ی پذیرشم شود؟ یا منتظرم بود تا بیاییم و ساکنش شوم؟ از هر نظر که حساب کنی بهترین این فرضیه ها، از دیدگاه سودمندی، اولی است، و من هرازگاه فرصتی نصیبم می شود تا به آن اتکا کنم.

حالا کجا؟ حالا کی؟ حالا کی؟ بی هیچ پرسشی. من، می گویم من. بی هیچ باوری. پرسش ها، فرضیه ها، این ها را می گویم این. ادامه می دهم، پیش می روم، به این می گویم ادامه، به این می گویم پیش رفتن. می شود که یک روز، هم چنان که ادامه می یابد، یک روز فقط بمانم، در کجا، به جای رفتن، به روال قدیم، برای گذراندن روزوشب در جایی هرچه دورتر، دور نبود. شاید این گونه آغاز شد.

در موقعیت من، چگونه پیش بروم؟ با سرگشتگی ای ساده و محض؟ یا با تایید و انکارهایی که به محض به زبان آوردن باطل می شوند، یا زودتر یا دیرتر؟ به طور کلی. باید ترفندهای دیگری وجود داشته باشد. وگرنه به تمامی مأیوس کننده می شد. اما به تمامی مأیوس کننده است.