«اکسیر اعظم» یک دایرةالمعارف جامع پزشکی است که توسط حکیم محمد اعظم خان در قرن نوزدهم میلادی به زبان فارسی نوشته شده و آخرین تألیف مهم پزشکی سنتی در شبهقاره هند محسوب میشود .کتاب در چهار جلد تنظیم شده و بیماریها را از سر تا پا پوشش میدهد :
· جلد اول: شامل مقدمه (نشانهشناسی و تشخیص کلی)، بیماریهای مزاجی، سر، صورت، چشم، گوش، بینی و بیماریهای عصبی و روانی .
· جلد دوم: اختصاص به بیماریهای لب، دهان، دندان، حلق، حنجره، ریه، قلب و دستگاه گوارش دارد .
· جلد سوم: به بیماریهای کبد، طحال، کلیه و مثانه میپردازد .ویژگیهای برجسته
· جلد چهارم: شامل بیماریهای پوستی، انواع تبها و سایر امراض است .
مولف این کتاب را برای فرزندش محمد افضل خان و شاگردانش نوشت تا مرجعی فارسی و در دسترس برای درمان باشد .نگارش این اثر حدود ۳۰ سال به طول انجامید .حکیم اعظم خان نظرات حکمای بزرگ پیشین مانند بوعلی سینا (قانون)، رازی (الحاوی) و دیگران را جمعآوری کرده و در مواردی که تردید داشته، با احترام نظر خود را بیان کرده است .
ویژگیهای برجسته
· زبان فارسی: در زمانهای که بسیاری از متون علمی به عربی نوشته میشد، این کتاب به فارسی نگارش یافت تا فهم آن برای عموم آسانتر باشد .
ادبیات و اصطلاحات: در متن کتاب از واژگان و اصطلاحات هندی نیز برای نامگذاری برخی بیماریها استفاده شده است .
منابع: نویسنده در این اثر به بیش از ۱۵۰ منبع پزشکی معتبر پیشینیان ارجاع داده است .
حکیم محمد اعظم خان (ملقب به ناظم جهان) یکی از برجستهترین پزشکان و داروسازان تاریخ پزشکی هند و از نوادر اهل قلم به زبان فارسی در این سرزمین بود.او در خانوادهای اهل علم و طب پرورش یافت. پدرش حکیم شاه اعظم خان ملقب به «سلطان الاطباء» و خود نیز طبیبی نامدار بود. اصل و نسب خانوادهاش به سیستان میرسید که بعدها به هند (شهر رامپور) مهاجرت کردند .محمد اعظم خان علوم مقدماتی مانند صرف، نحو و منطق را نزد علمای زمان خود آموخت. سپس به علم طب روی آورد و نزد استادانی چون حکیم نورالاسلام شاگردی کرد. او در ۲۲ سالگی تحصیلات پزشکی خود را به پایان رساند .پس از اتمام تحصیل، رامپور را به قصد بهوپال ترک کرد و به عنوان طبیب مخصوص نواب جهانگیر محمد خان منصوب شد. نواب در سال ۱۲۵۲ قمری به او لقب «ناظم جهان» را اعطا کرد. بعدها در منطقه مالوه به دلیل مهارت در درمان، به «مسیح مالوه» شهرت یافت .او کتابهای متعددی به فارسی نگاشت. معروف است که برای تألیف «اکسیر اعظم» حدود ۳۰ سال و برای «محیط اعظم» ۱۸ سال وقت گذاشت .درباره تاریخ دقیق فوت او اختلاف نظر وجود دارد. منابع متأخر معمولاً سال ۱۳۲۰ قمری (۱۹۰۲ میلادی) را ذکر کردهاند، هرچند برخی منابع قدیمیتر سال ۱۹۰۱ میلادی را ثبت کردهاند .