کتاب رهش

تا قبل از ظهر ما می نشستیم زیر درخت همسایه و بعد از ظهرها همسایه ها می نشستند زیر درخت ما. صبح ها سایه می افتاد تو خانه ی آن ها و بعد از ظهر ها سایه می افتاد تو خانه ی ما. آقای همسایه صبح زود می رفت سر کار و بعدازظهرها چای را با خانم اش زیر سایه ی درخت بید خانه ی ما می نوشیدند و ما که دیرتر صبحانه می خوردیم، میز را کمی می کشیدیم آن سمت و صبحانه را زیر سایه ی درخت بید آن ها می خوردیم. صبحانه زیر سایه ی آن ها بود و عصرانه زیر سایه ی ما.  همسایه بودیم دیگر چه فرقی دارد فرزند من با جان باز شیمیایی که در جنگ آسیب دیده است؟ حالا گیرم با رزمنده ی داوطلب یکی نباشد، چه تفاوتی دارد با کودک حلب چه ای؟ علا که می رود و در سمینار آسیب های شیمیایی چفیه گردن می اندازد و به جانبازان، روی سن سالن شهرداری گل می دهد، نباید به ایلیا هم گل بدهد؟ تازه از کار استعفا داده بودم. کارم شده بود، مهد و دکتر و آزمایش و بیمارستان بردن ایلیا، ایلیای بیمار، بیماری که هیچ وقت خوب نمی شد. شاید اگر بیماری ایلیا نبود، یک مهد مرتب می توانست درد سرم را کم کند و حتی می توانستم یکی دو ساعت اتود هم برای شرکت ها بزنم. ذهنم درگیر ایلیا بود. اولین بار که مریضیش را فهمیدم، همه ی پنجره های جنوبی آفتاب گیر اولین نقشه را کوچک گرفتم. بعد ها وقتی مجبور بودم در ژوژمان شرکت حاضر شوم، فهمیدم در ناخودآگاه تلاش کرده ام تا ارتباط فرزندان ساکنان را با هوا قطع کنم! نورگیر غرب را که زیر شش متر فاصله داشت با دیوار روبرو و قانونا باید با شیشه ی مشجر طرح می زدم، پنجره ی عریض می گرفتم که فرزندان ساکنان، باد غرب را حس کنند.