کتاب روزی روزگاری فوتبال

Once upon a time football
فوتبال و جامعه شناسی
کد کتاب : 8390
شابک : 9789643627867
قطع : رقعی
تعداد صفحه : 411
سال انتشار شمسی : 1398
سال انتشار میلادی : 2000
نوع جلد : شومیز
سری چاپ : 7
زودترین زمان ارسال : 16 مرداد

معرفی کتاب روزی روزگاری فوتبال اثر حمیدرضا صدر

"روزی روزگاری فوتبال" اثری است از "حمیدرضا صدر" که به "فوتبال و جامعه شناسی" می پردازد. این کتاب اثراتی را که این ورزش محبوب در سراسر جهان بر زندگی و اجتماع می گذارد، مورد بررسی قرار داده و اکثر نقاط شناخته شده ای را که در آن چشمی با اشتیاق به ضربه ی پایی دوخته شده که توپ را لمس می کند، زیر ذره بین خود برده است.
"حمیدرضا صدر" که خود از شیفتگان این ورزش دلچسب و خیره کننده و از منتقدین به نام در این عرصه است، "روزی روزگاری فوتبال" را بر پایه ی تجربیاتی که از سال ها دنبال کردن حرفه ای این رشته به دست آورده، به انتشار رسانده است. وی حتی برای نگارش دقیق و تحلیلی این اثر، سه سال وقت گذاشت تا بتواند آنچه را که به فوتبال چنین جایگاهی در اجتماع می دهد، به خوبی توصیف کند. با دنبال کردن ردپای علاقه به فوتبال در فرهنگ ها و جغرافیاهای مختلف، از ایتالیا تا برزیل، از اسپانیا تا آرژانتین، از ترکیه تا آلمان و از تهران تا انگلیس، نویسنده زنجیره ی ناگسستنی مهر و علاقه ای که فوتبال میان ملت ها ایجاد کرده را بازتاب می دهد.
آری فوتبال همان بازی پرشور و هیجانی است که بسیاری را تا نیمه های شب یا سحر برای تماشای خود بیدار نگه می دارد، جوانان را به تکاپوی رقابت و تلاش می اندازد و هزاران نفر را برای نود دقیقه و حتی بیشتر، پای صفحه ی جادویی تلویزیون میخکوب می کند. فوتبال مدت هاست که از یک سرگرمی صرف به یک عنصر جامعه شناختی تبدیل شده و"حمیدرضا صدر" در "روزی روزگاری فوتبال"، این تعامل میان "فوتبال و جامعه شناسی" را به خوبی بررسی می کند.

کتاب روزی روزگاری فوتبال

حمیدرضا صدر
حمیدرضا صدر (زاده ۲۸ اسفند ۱۳۳۴ مشهد) نویسنده و منتقد سینما و مفسر فوتبال اهل ایران است.او معمولا به عنوان کارشناس فوتبال به برنامه های صدا و سیما دعوت می شود. شهرت صدر بیشتر به خاطر سبک گفتگوی توأم با هیجان و ابراز احساساتش به فوتبال در اجراهای تلویزیونی است. دکتر صدر اشراف کاملی بر فوتبال جهان و خصوصا فوتبال حرفه ای دارد، او بارها به استادیوم های مشهور فوتبال جهان رفته و مسابقه را از نزدیک دیده، صدر علاقه ی بسیاری به تاریخ فوتبال دارد، او جملات را به طرز معجزه آسایی زیبا و با اعجاز بیان می ...
قسمت هایی از کتاب روزی روزگاری فوتبال (لذت متن)
آنجا امجدیه بود. خانه ی تو و خانه ی خیلی های دیگر. خرامیده وسط شهر، محصور بین چهار خیابان، قلب تپنده ای در خیابان روزولت پیش از انقلاب و خیابان مفتح بعد از انقلاب. با سکوهای نزدیک به زمین که صدای ضربه زدن توپ را می شنیدی. صدای فریاد بازیکنان را، نق زدن مربی ها را، و سوت داورها را. خانه ی تو می توانست بین بیست وپنج تا سی هزار نفر را در خود جای دهد. خانه ی تو پنجشنبه جمعه های شلوغی داشت. خانه ی تو به رغم بضاعت کم (چند باری در بخش هایی روی سکوهای چوبی در ارتفاعی بالا می نشستی و از لای الوارهای چوبی زیر پایت را نگاه می کردی و سرت گیج می رفت) میهمان نواز بود و برای اهالی اش فاخر به نظر می رسید... پس زمینه ی ساختمان های مسکونی ضلع شمالی که گاه وبیگاه صاحب خانه ای؛ میهمانی در قاب پنجره می نشست یا روی بام می ایستاد و بازی را تماشا می کرد صمیمیتی بی حصر را القا می کرد و تو غبطه می خوردی چرا یکی از آن خانه ها به تو تعلق ندارد تا از آن بالا پایین نیایی. در امجدیه فارغ از طرف داری تیم های محبوبتان و هورا کشیدن برای بازیکنان موردعلاقه تان به یک خانواده تعلق داشتید. فوتبال با همه ی فراز و نشیب ها، و زیبایی ها و گاهی زشتی هایش دغدغه ی خانوادگی تان به شمار می رفت. اهالی امجدیه بافرهنگ جنگ و همین طور منطق جدل آشنا بودند، آن ها فرهنگ عذرخواهی کردن را هم می شناختند. وقتی طرفداران تاج، استقلال، همایون بهزادی را مورد عتاب قراردادند و طرف داران پرسپولیس علی جباری را، هفته ی بعد مراسم آشتی جویان برپا شد. فوتبال جاری در امجدیه با هر قصه ای به رمانتیسم تمایل می یافت... در امجدیه بود که بسیاری از بازیکنان و شخصیت های بزرگ فوتبال را دیدی. در امجدیه بود که استنلی متیوز، ستاره ی دهه ی 1950 انگلیس و مرد سال فوتبال اروپا را که برای بازی خداحافظی حسن حبیبی به میدان رفت دیدی. جف هرست و گوردون بنکس، هر دو رباینده ی جام جهانی ۱۹۶۶ را. اووه زیلر، کاپیتان تیم ملی آلمان در جام جهانی ۱۹۷۰ را با پیراهن هامبورگ. اوزه بیو، ستاره ی پرتغالی و قهرمان جام باشگاه های اروپا را با پیراهن بنفیکا. هلنیو هررا، مربی افسانه ای اینتر و فرانک اوفارل، مربی بدخلق منچستر یونایتد را دیدی...

از سال 1321 مقارن با اشغال ایران، برگزاری مسابقات فوتبال ترکیب جدی تری گرفت. تیم ایران با تیم ارتش انگلستان که از بازیکنان مثل منین، میگر و بیک استفاده کرد در امجدیه رو به رو شد. در این دیدار برای اولین بار به طور رسمی بلیت فروخته شده. فدراسیون فوتبال ایران سال 1325 به وجود آمد و نخستین رئیس آن دکتر محمدعلی رکنی بود که چهار سال در آن مسند باقی ماند. ایران در آن دوران در المپیک لندن 1948 شرکت کرد و نام ورزشکاران ایران برای نخستین بار وارد آرشیوهای رسمی جهانی شد. همان سالی که محمدجعفر سلماسی یگانه مدال را در رشته ی وزنه برداری، مدال برنز، برای ایران به ارمغان آورد. همان سالی که محمد نامجو در وزن پنجاه و شش وزنه برداری پنجم شد. همان سالی که امانوئل آغاسی، پدر آندره آغاسی، به عنوان مشتزن ملی پوش ایران در وزن پنجاه و چهار کیلوگرم، در مرحله ی اول برابر الولرو ویسنته دونش از اسپانیا شکست خورد و حذف شد. از دهه ی 1320 به بعد بود که برد و باخت های تیم ملی شمرده شدند. همه به پیروزی ها بالیدند و شکست ها را به رخ کشیدند. وقتی تیم ملی ایران در 1326 در امجدیه برابر ترکیه قرار گرفت و سه بر یک مغلوب شد، یگانه گل ایران را مسعود برومند به ثمر رساند که شاگردی از مکتب باشگاه شاهین بود. بازوبند کاپیتانی را محمد خاتمی بسته بود که بعدها داماد شاه شد و با درجه ی ارتشبدی عنوان فرمانده ی نیروی هوایی را یدک کشید. ترک ها در استانبول شش گل به همان تیم زدند. پاکستانی ها هم در تهران پنج گل دریافت کردند تا فوتبال ایران طعم پیروزی بر یکی از همسایگانش را بچشد.