استانبول

Istanbul: Memories and the City

مشخصات کتاب استانبول
مترجم :
شابک :978-964-448-470-4
قطع :رقعی
تعداد صفحه :496
سال انتشار شمسی :1397
سال انتشار میلادی :2003
نوع جلد :شومیز
سری چاپ :5
زودترین زمان ارسال :30 مرداد

اورهان پاموک برنده ی جایزه ی نوبل ادبیات سال 2006

معرفی کتاب استانبول اثر اورهان پاموک | ایران کتاب

کتاب استانبول، اثری نوشته ی اورهان پاموک است که اولین بار در سال 2003 به انتشار رسید. این کتاب، تصویری درخشان، ملموس و جامع از یکی از زنده ترین و بااصالت ترین شهرهای جهان است که توسط برجسته ترین نویسنده ی آن نوشته شده است. پاموک در استانبول به دنیا آمد و هنوز هم در آپارتمانی زندگی می کند که مادرش برای اولین بار، او را در آغوش گرفت. از همین رو، تصویر پاموک از شهرش، به نوعی تصویر خود اوست که با خاطرات و توهماتی آمیخته شده که همه ی ساکنین استانبول در تجربه شان شریک هستند: ناراحتی و رنجی که از زندگی در ویرانه های امپراتوری و تمدنی از بین رفته ناشی می شود. پاموک با نثری بسیار زیبا و شاعرانه، چگونگی شکل گیری ذهنیت خود از شهرش را شرح می دهد. استانبولِ پاموک، مانند دوبلینِ جویس و بوینس آیرسِ بورخس، شاهکاری از آمیزشِ یک شهر با ادراک های هنرمندانه است.

کتاب استانبول

اورهان پاموک
فرید اورهان پاموک، زاده ی ۷ ژوئن ۱۹۵۲، که در ایران به اورهان پاموک معروف شده است، نویسنده و رمان نویس اهل کشور ترکیه و برنده ی جایزه ی نوبل ادبیات سال ۲۰۰۶ است. او نخستین ترک تباری است که این جایزه را دریافت کرده است.اورهان پاموک در خانواده ای پر فرزند و مرفه در محله ی نیشان تاشی استانبول متولد شد. اولین رمانش آقای جودت و پسران را که حکایت خانواده ای متمول و پرتعداد است، در سال ۱۹۸۲ نوشت که جوایز ملی ارهان کمال و کتاب سال را برایش به ارمغان آورد. پاموک بعد از انتشار رمان قلعه ی سفید، کرسی تدر...
نکوداشت های کتاب استانبول
Delightful, profound, marvelously original.
لذت بخش، ژرف و به شکل شگفت انگیزی بدیع.
Economist

An eerie, subtle evocation of childhood and a melancholic, loving ode to home.
تصویری وهم آلود و پرظرافت از کودکی و قصیده ای سودازده و عاشقانه برای خانه.
Kirkus Reviews Kirkus Reviews

A breathtaking portrait of a city.
تصویری نفسگیر از یک شهر.
Publishers Weekly Publishers Weekly

قسمت هایی از کتاب استانبول (لذت متن)
اولین چیزی که در مدرسه یاد گرفتم این بود که بعضی آدم ها احمق هستند؛ دومین چیز این بود که بعضی ها حتی بدترند.

برای من این جا همیشه شهر ویرانه ها و سودازدگی های پایان امپراتوری بوده است. تمام عمرم را یا داشتم با این سودازدگی می جنگیدم و یا داشتم آن را از آن خود می کردم.

در آغاز، هدف، داشتن هدف نبود بلکه فرار از دنیایی بود که همه در آن مجبور بودند شغل، میز و دفتر کار داشته باشند.