نزار قبانی

نزار قبانی

نزار قبانی (۱۹۲۳ دمشق ـ ۱۹۹۸ لندن) شاعری است که با شعرهای عاشقانه‌اش مشهور است؛ زن و عشق موضوع اصلی شعر قبانی‌اند. شعرهایش را خوانندگانی مانند ام کلثوم، عبد الحلیم حافظ و نجاة الصغیرة(مصر)، فیروز و ماجده الرومی (لبنان)، کاظم الساهر(عراق) خوانده‌اند. او در دنیای عرب از شهرتی بی‌همتا برخوردار است. شعر او به اکثر زبان‌های دنیا ترجمه شده‌است و خوانندگانی بی‌شمار دارد. وی متولد دمشق بود. «نزار قبانی سرودن شعر را از شانزده‌سالگی آغاز کرد. در ۱۹۴۴از دانشکدهٔ حقوق در دمشق فارغ‌التحصیل و در وزارت خارجهٔ سوریه به کار مشغول شد؛ در شهرهای: قاهره، لندن، بیروت و مادرید خدمت کرد و پس از وحدت مصر و سوریه سفیر این جمهوری متحده در چین شد. در ۱۹۶۶ کار دیپلماسی را رها کرد و فقط به شعر پرداخت. با شکست و عقب‌نشینی اعراب در مسئلهٔ فلسطین، از شعر عاشقانه به شعر سیاسی و شعر مقاومت روی‌آورد. خودکشی خواهرش در ناکامی عاشقانه(۱۹۳۸)، مرگ پسر نوجوانش به بیماری قلبی، کشته‌شدن همسرش بلقیس‌الراوی در بمب‌گذاری سفارت عراق(۱۹۸۱در بیروت)، بر شعرش اثر گذاشت.»

کتاب های نزار قبانی

آبی مایل به عشق


دوستت دارم امضای من است


نگارنامه های نزار قبانی


چشم هایت


بلقیس و عاشقانه های دیگر


از نیل تا فرات


مسافر آینه


سفر با چمدان عشق


معبدی برای عاشقان جهان


آواز در دستگاه عشق!


روزهای مردی عاشق


تاریخ عشق و عصیان


نزار قبانی


برایت نامی سراغ ندارم


زنی در من قدم می زند


با من چیزی از ابرها بنوش


از حروف الفبایم باش


عشق با صدای بلند


عشق ما روی آب راه می رود


صد نامه ی عاشقانه


دموکراسی عشق


جمهوری زنان


از فهرست گل ها


صندوق سرخ پست


جمهوری جنونستان


پیام عاشقی


داستان من و شعر


تا سبز شوم از عشق


هر سال تو دلدار منی


شعر و شاعران عرب


کتاب عشق


الفبای یاسمن ها


چهار عاشقانه


سمفونی پنجم


شعر جهان عرب


کوچ پنجره ها


وطنی در بی وطنی


تمام کودکان جهان شاعرند


باران یعنی